Fey Ilyas

Historia prac nad pamięcią krótkotrwałą sięga dziewiętnastego wieku, kiedy to szkocki filozof Sir William Hamilton zauważył, że ludzie generalnie mają problemy z operacjami na liczbach siedmio- i więcej cyfrowych. Zapisał: „Jeśli rozrzucisz garść kamieni po podłodze, bardzo trudno przyjdzie ci jednoczesne patrzenie na więcej niż sześć, może siedem.”. Wiek później obserwacje Hamiltona potwierdził profesor Princeton University, George Miller. W 1956 roku opublikował w piśmie Psychological Review pracę zatytułowaną „The magical number seven, plus or minus two: Some limits on our capacity for processing information” (pełna wersja PDF), w której wykazał, że osoby którym udaje się przekroczyć siódemkę, dokonują tego poprzez dzielenie informacji na „paczki”, aby w ten sposób zmniejszyć ich ilosć. Miller nazwał ten proces porcjowaniem (ang. chunking). U niektórych procesy te zachodzą lepiej u innych gorzej, co przekłada się na mniejsze lub większe zdolności do nauki i zapamiętywania.

Tak jak w przypadku każdej innej umiejętności, można spróbować poprawić działanie pamięci krótkotrwałej. W tym przypadku najlepszym sposobem jest zmuszenie mózgu go do jednoczesnej pracy nad kilkoma zadaniami, a więc do tzw. multitaskingu. Nie chodzi jednak o jednoczesne czytanie książki i słuchanie muzyki, ani też o słuchanie audiobooka i prowadzenie samochodu. Tego typu wielozadaniowość jest szkodliwa, w tym sensie, że upośledza naszą zdolność do zapamiętywania i przetwarzania informacji (co naukowo dowiedli badacze z University of Illinois).

Jak więc należałoby ćwiczyć pamięć krótkotrwałą? Otóż można zastosować założenia treningu celowego. Nie chodzi nam bowiem tylko o zmuszenie umysłu do równoległego wykonywania kilku czynności, ale przede wszystkim o analizę rezultatów tych zadań. Musimy wiedzieć czy ćwiczenie zostało wykonane prawidłowo, a w dłuższej perspektywie czy osiągamy jakiś postęp.

Policzmy więc…

Aby przeprowadzić poniższe ćwiczenie będziesz potrzebować dość dużej ilości monet o różnych nominałach (np. 1gr, 2gr, 5gr, 10gr, itd.). Podziel monety, aby każdy nominał był osobno. Na początku wystarczą dwa różne nominały. Kolejne będziemy dodawać wraz ze wzrostem zaawansowania. Weź teraz garść jednogroszówek oraz garść dziesięciogroszówek (różne kolory nieco ułatwią zadanie) i rozsyp je przed sobą na stole. W tym momencie nie powinieneś znać dokładnej liczby monet przed sobą. Twoim zadaniem jest bowiem podnosząc i odkładając na bok monetę po monecie policzenie ile monet danego nominału znajduje się na stole (Uwaga! Nie należy dodawać wartości! Chodzi o ilość sztuk!).

Większość ludzi powyższe zadanie wykona następująco – policzy najpierw monety należące do jednego nominału (powiedzmy, dziesięciogroszówki), a następnie do drugiego (w tym przypadku byłyby to jednogroszówki). Zadanie jest łatwe, ponieważ w minimalny sposób obciąża pamięć krótkotrwałą. W danym momencie, w głowie funkcjonuje tylko jeden „licznik”, dotyczący danego typu monet.

Teraz jednak spróbuj wykonać to ćwiczenie nieco inaczej, tak aby zmusić swój umysł do zdecydowanie cięższej pracy. Zamiast wybierać i zliczać monety określonego rodzaju, podnoś je losowo, zliczając ilość jednogroszówek i dziesięciogroszówek „jednocześnie”. To znaczy, że teraz musisz kontrolować w swojej pamięci krótkotrwałej dwa niezależne liczniki i w zależności od typu podniesionej monety, zwiększać jeden albo drugi. Szybko przekonasz się, że nie jest to takie proste.

Kiedy skończysz, sprawdź czy Twoje obliczenia są poprawne. Zanotuj swój wynik, prawidłowy wynik oraz czas jaki zajęło Ci wykonanie ćwiczenia. Te informacje będą Ci potrzebne, aby w przyszłości ocenić swoje postępy.

Tego typu „wielozadaniowość” ma wartość treningową, ponieważ na końcu ćwiczenia uzyskujesz dwie niezależne informacje (ilość monet danego rodzaju), których poprawność możesz łatwo sprawdzić. Przy przykładowym słuchaniu muzyki i czytaniu książki, nie będziesz w stanie w 100% odtworzyć ani treści książki, ani tekstu piosenki. Umysł jest rozproszony, a spora część informacji jest tracona. W ćwiczeniu z monetami, kontrola rezultatu jest bardzo prosta. Szybko przekonasz się, czy i jak duże robisz postępy.

Powyższe ćwiczenie jest także świetnym treningiem koncentracji. Podczas jego wykonywania niezbędne jest absolutne skupienie – bardzo łatwo wpada się w trans. Utrata koncentracji zwykle owocuje pomyłką w obliczeniach i zmusza do rozpoczęcia zaczęcia od nowa.

Kiedy nabierzesz trochę wprawy w operowaniu na dwóch licznikach jednocześnie, spróbuj z trzema, a może i z czterema. Jeśli zwiększanie ilości liczników nie wystarczy, wprowadź ograniczenie czasowe. Powodzenia!

Źródła:

1. Richard Restak, M.D., Think Smart: A Neuroscientist’s Prescription for Improving Your Brain’s Performance
2. Miller, G. A. (1956). „The magical number seven, plus or minus two: Some limits on our capacity for processing information”. Psychological Review 63 (2): 81–97. doi:10.1037/h0043158

Artykuły o podobnej tematyce:

• Przemyślany trening: metody mistrzów szachowych
• Jak ćwiczyć pamięć do twarzy i nazwisk
• Szybki algorytm mnożenia dużych liczb (także w pamięci)
• Abakus – licz w pamięci jak matematyczny geniusz
• Ćwiczenia poprawiające koncentrację
• 4 nowe ćwiczenia koncentracji
• O czym warto pamiętać w trakcie prezentacji

Pozostałe nagrania dostępne są na stronie internetowej Centrum.

Póki co polskojęzycznych video-wykładów z nauk ścisłych jest jak na lekarstwo, dlatego pomysłodawcom i realizatorom tej inicjatywy gratulujemy, ogromnie dziękujemy i prosimy o więcej.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Internetowe (video) wykłady z fizyki współczesnej
• Teoria względności dla kompletnych laików
• Projekt Tuva, czyli na wykładach u Richarda Feynmana
• 10 najpopularniejszych internetowych wykładów (wg New York Times)
• Czy wykład to archaizm?
• Tiger Woods, wypadek i pewien podręcznik do fizyki
• O pięknie i prawdzie w nauce

Amerykanie od lat stosują ten sposób zachęcania młodzieży szkolnej do zainteresowania się badaniami naukowymi. Szkoda, że u nas nie powstają tego typu filmy… przydałyby się i to w dużych ilościach. Żeby zainteresować młodego człowieka trzeba pokazać mu dlaczego badania naukowe są cool, że nie zawsze wszystko wychodzi tak jak powinno, że pewne rzeczy nie są tym czym się wydają być oraz jaką satysfakcję daje dokonanie odkrycia. Tak właśnie przygotowany został poniższy materiał… Pamiętajcie, że adresatem jest młodzież szkolna!

Parę lat temu pisałem o podobnej akcji (również przeprowadzonej w USA) zachęcającej młodzież do studiowania kierunków inżynierskich. Materiał video można zobaczyć tutaj.

Przy okazji, właśnie trwa Dolnośląskiego Festiwalu Nauki – kto ma ochotę bliżej zainteresować się badaniami naukowym, to jest to bardzo dobry moment.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Co to właściwie jest Postdoc i jak go sobie zorganizować?
• Jaki jest współczesny student?
• Uniwersalny tłumacz rodem ze Star Trek? Jeszcze nie, ale coś jest na rzeczy…
• Czy czterogodzinny tydzień pracy w wersji dla inżynierów jest w ogóle możliwy?
• Jaki jest Twój „cel na dziś”?
• Rower to jest świat
• Internetowe (video) wykłady z fizyki współczesnej

W odpowiedzi MacKenzie Fegan wraz z grupą przyjaciół przygotowała bezlitosną satyrę, w której grupie „kandydatek na Miss” zadane zostaje pytanie „Czy w szkole powinno nauczać się matematyki?”

Film należałoby zadedykować wszystkim przeciwnikom obecności matematyki na egzaminie maturalnym.

Znalezione via Open Culture.

Artykuły o podobnej tematyce:

• 6 produktów, które powinno się spożywać dla dobra własnego mózgu
• Szybkie liczenie, czyli tabliczka mnożenia po japońsku
• Nauka a społeczeństwo
• Czyżby nadszedł koniec dodawania jabłek i gruszek?
• Szybkie mnożenie przez 9
• Mnożenie (jednak nie) po japońsku raz jeszcze – metoda graficzna
• 10 najpopularniejszych internetowych wykładów (wg New York Times)

Gates wykupił prawa do nagrań wykładów wykładów wygłoszonych przez Feynmana na Uniwersytecie Cornella w 1964 roku. Materiał ten został nastepnie zdigitalizowany i umieszczony na interaktywnej stronie internetowej. Wszystkie filmy zostały wyposażone w wyświetlające się na bieżąco transkrypcje, co bardzo ułatwia ich zrozumienie. Jest też możliwość robienia notatek.

Wykładów jest niestety tylko siedem i są oczywiście w języku angielskim. Dotyczą następujących zagadnień:

1. Law of Gravitation – An Example of Physical Law
2. The Relation of Mathematics and Physics
3. The Great Conservation Principles
4. Symmetry in Physical Law
5. The Distinction of Past and Future
6. Probability and Uncertanity – The Quantum Mechanical View of Nature
7. Seeking New Law

Zachęcam do odwiedzenia strony Projektu Tuva.

Witryna projektu dostępna jest od prawie dwóch lat (od 2009 roku) i pomimo zapowiedzi opublikowania większej liczby wykładów (wspomina o tym choćby ten artykuł w New York Times), nic nowego się tam nie pojawiło. Szkoda…

Artykuły o podobnej tematyce:

• O budowie materii, czyli (video) wykłady z fizyki dla laików i po polsku
• 10 najpopularniejszych internetowych wykładów (wg New York Times)
• Internetowe (video) wykłady z fizyki współczesnej
• Open Course Ware, czyli jak każdy z nas może sobie postudiować na M.I.T.
• Czy wykład to archaizm?
• Teoria względności dla kompletnych laików
• Metoda 15×4, czyli jak skoncentrować się na nauce

Kiedy byłem w latach czterdziestych w Princeton, widziałem co się działo z tymi wielkimi umysłami w Institute of Advanced Studies, z ludźmi, którzy zostali wybrani ze względu na swoje wybitne zdolności i teraz mogli sobie siedzieć w tym cudownym ośrodku pod lasem, bez żadnych zajęć ze studentami, bez żadnych obowiązków. Wymarzona sytuacja, nikt nie zakłóca myślenia, tak? Teraz załóżmy, że przez jakiś czas nie przychodzą im do głowy żadne pomysły: stworzono im idealne warunki, a oni nie mają żadnych pomysłów. Wydaje mi się, że w takiej sytuacji musi cię zacząć zżerać poczucie winy i depresja, zaczynasz się martwić, że nie masz żadnych pomysłów. Nic to nie daje. Nadal żadnych pomysłów.

Nic to nie daje, ponieważ jesteś bezczynny i nikt ci nie stawia rzeczywistych wyzwań: nie masz kontaktu z doświadczalnikami; nie musisz myśleć, jak odpowiedzieć na pytania studentów; nic nie musisz!

W każdej pracy naukowej zdarzają się chwile, kiedy wszystko idzie dobrze i masz wiele świetnych pomysłów. Nauczanie jest wtedy przeszkodą i strasznie się wkurzasz, że musisz to robić. Dłuższe są jednak okresy, kiedy prawie stoisz w miejscu. Nie przychodzą ci do głowy żadne pomysły i jeżeli nie masz nic innego do roboty, krew cię zalewa! Nie możesz sobie nawet powiedzieć: ‘Przynajmniej prowadzę zajęcia’.

Jeżeli prowadzisz zajęcia, możesz się zastanawiać nad podstawowymi sprawami, które tak dobrze znasz. Jest to znakomita zabawa i nigdy nie zaszkodzi, jeżeli jeszcze raz je przemyślisz. (…) jeżeli nie przyjdzie ci do głowy nic nowego, to nie szkodzi: wystarczy, że przekażesz studentom to, co myślałeś do tej pory. Jeśli coś jednak wymyślisz, sprawia ci wielką radość, że potrafisz spojrzeć na te sprawy z innej perspektywy.

Pytania studentów często są bodźcem do nowych badań. Studenci często stawiają dociekliwe pytania, które mnie też kiedyś interesowały, lecz odłożyłem je na później. Nie zaszkodzi, jeżeli je znowu przemyślę i zobaczę, czy teraz potrafię posunąć się dalej. Odpowiedź może okazać się zbyt trudna do przekazania studentom, a w każdym razie niektóre jej niuanse, ale zadając mi pytania wokół jakiegoś problemu, przynajmniej mi o tym problemie przypominają. Nie jest łatwo samemu pamiętać wszystkie ciekawe problemy.

Uważam więc, że dzięki uczeniu i studentom życie może posuwać się naprzód i nigdy nie przyjąłbym posady ‘sprzyjającej pracy naukowej’, na której nie musiałbym uczyć. Nigdy.”

Fragment pochodzi z doskonałej autobiografii „Pan raczy żartować panie Feynman! – Przypadki ciekawego człowieka” autorstwa światowej sławy fizyka i noblisty Richarda P. Feynmana wydanej w Polsce w tłumaczeniu Tomasza Bieronia przez wydawnictwo Znak. Książka do nabycia w księgarni internetowej wydawnictwa. Zachęcam i polecam!

Artykuły o podobnej tematyce:

• Projekt Tuva, czyli na wykładach u Richarda Feynmana
• Czy czterogodzinny tydzień pracy w wersji dla inżynierów jest w ogóle możliwy?
• Wymarzone miejsce do pracy
• Praca pracy nie równa, czyli mądrości z bajek rosyjskich
• Czy wykład to archaizm?
• Pytania Sokratesowe
• Nauczanie „for dummies”

Rozpoczęło się śledztwo, które szybko zawęziło listę podejrzanych do około 1/3 grupy, z 95% procentowym prawdopodobieństwem dokonało oszustwa. Na kolejnych zajęciach Prof. Quinn rzucił grupie wyzwanie: „Wiemy kim jesteście i zanim zakończy się śledztwo, będziemy mieli odpowiednie dowody. Teraz macie wybór…”

Zobaczcie jak wyglądał kolejny wykład i posłuchajcie jaka jest reakcja uczelni oraz konsekwencje wobec studentów, bo ich skala jest ogromna, z wyrzuceniem z uczelni i wilczym biletem włącznie…

Egzamin oczywiście anulowano, a cały zestaw testowy został przepisany na nowo.

Po wysłuchaniu powyższej reprymendy, ponad 200 osób przyznało się do winy.

Zobacz także:
Strona University of Cental Florida.
Strona Prof. Richarda Quinna.

Znalezione via OpenCulture.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Jaki jest współczesny student?
• Powtarzaj i odtwarzaj
• Egzamin magisterski 100 lat temu
• Pytania Sokratesowe
• Egzaminy wstępne na Uniwersytet Oksfordzki
• Projekt Tuva, czyli na wykładach u Richarda Feynmana
• Studenci też mogą publikować

Co to oznacza dla nas w praktyce? Dostaliśmy naukowy dowód, że aby sprawniej i lepiej zapamiętywać, trzeba nadać materiałowi emocjonalny kontekst oraz każdą sesję naukową kończyć solidną dawką długiego spokojnego snu. Wszelkie nocne posiadówy po kawie lub napojach energetyzujących raczej nie przyniosą oczekiwanych efektów.

Publikacja źródłowa: Payne D.J., Kensinger E.A., Sleep’s Role in the Consolidation of Emotional Episodic Memories, Current Directions in Psychological Science October 12, 2010 vol. 19 no. 5 290-295 (przeczytaj abstrakt)

O emocjach i zapamiętywaniu pisałem kiedyś w tym miesjcu. Znalazłem też interesujące badania naukowców z Harvardu i Stanford, dowodzące jak zbawienny wpływ ma sen przed rozpoczęciem nauki. Więcej o tym można przeczytać tutaj.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Idź spać, a dopiero potem się ucz
• Szybkie liczenie, czyli tabliczka mnożenia po japońsku
• Holistyczne metody nauki – część 2
• Holistyczne metody nauki – część 3
• Holistyczne metody nauki – część 1
• Powtarzaj i odtwarzaj
• Myślenie na czerwono i na niebiesko

Książka dla młodego czytelnika musi zawierać coś co zwróciłoby jego uwagę. W tym przypadku, bardzo szybko dowiadujemy się, że Mister Hopkins nie jest wcale zwyczajnym lokatorem, a w jego posiadaniu znajduje się wehikuł czasu (mniej lub bardziej sprawny, wyglądający jak stary fotel), za pomocą którego bada historię najsłynniejszych odkryć naukowych i wynalazków.

W ten oto sposób czytelnik, niejako oczami i uszami Karola Seltona dowiaduje sie o rozmaitych perypetiach słynnych naukowców, wynalazców i podróżników. Mister Hopkins zabiera nas na spotkania z Thomasem Edisonem, Louisem Pasteurem, Benem Franklinem, Henrym Stanleyem, Izaakiem Newtonem i wieloma innymi znanymi postaciami. Opowiada o wynalezieniu m.in. maszyny parowej, gumy, żarówki, porcelany, rachunku różniczkowego, ale także np. o tym jak polski inżynier Ernest Malinowski budował słynną kolej transandyjską – najwyżej położoną linię kolejową na świecie – oraz jak Sir Francis Drake wyruszył w podróż dookoła świata. Kilkanaście lat temu ta fascynująca opowieść wciągnęła mnie ogromnie. Zresztą dziś jeszcze lubię po nią sięgnąć, choć nie towarzyszą temu takie emocje jak kiedyś.

Z poczucia naukowego obowiązku muszę jeszcze wspomnieć o zgodności z faktami historycznymi. Ogólnie książka jest im bardzo wierna. W każdym razie na tyle na ile ja, jako hobbysta-pasjonat jestem w stanie to określić. Fabularyzacja nieco koloryzuje opowieść, ale dzięki temu całą serię czyta się z prawdziwą przyjemnością, bez znudzenia nadmierną ilością suchych faktów. Z intrygujących kwestii, mamy tu postać Ignacego Łukasiewicza przedstawionego jako wynalazcę lampy naftowej, z którym to mitem rozprawiał się u siebie Telemach.

Dodam jeszcze, że Juliusz Jerzy Herlinger żył w latach 1931-1985 i pozostawił po sobie więcej książek o tematyce popularnonaukowej. Dwie najbardziej znane to „Niezwykłe perypetie odkryć i wynalazków” oraz „Jak samolot nauczył się latać.”. Pełną listę można znaleźć w notatce na temat autora opublikowanej w polskojęzycznej Wikipedii. Pierwsze wydanie trylogii o przygodach Mister Hopkinsa ukazywało się w latach 1968, 1970 i 1983 nakładem wydawnictwa Nasza Księgarnia. Po raz ostatni seria trafiła na rynek w 1997 roku dzięki wydawnictwu Prószyński i S-ka. Od tej pory głucha cisza… a szkoda.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Jak to jest być naukowcem…
• Dobre kino – {Dowód}
• Skoro ona mogła, dlaczego nie Ty?
• Nauka a społeczeństwo
• Dobre kino – Siła spokoju
• Wielkie Twierdzenie Fermata
• Młodości! Ty nad poziomy wylatuj…

Rachel Titiriga

Październik to generalnie dobry miesiąc na pisnanie o efektywnych metodach uczenia się. Niedawno zaczął się rok akademicki, a miesiąc temu ruszyły szkoły. Wiele osób ma ambicję w lepszy, bardziej zorganizowany sposób podejść do sprawy. Jak to w życiu bywa, z dotrzymywaniem postanowień jest różnie. W każdym razie na początku roku szkolnego i akademickiego notuję pewien wzrost ruchu na stronie poświęconej metodom efektywnej nauki. Dziś dodaję tam kolejną pozycję, ponieważ niedawno wyczytałem o jeszcze jednej metodzie podnoszącej efektywność samodzielnego zdobywania wiedzy.

W zasadzie jest to bardziej metoda właściwego przygotowania się do nauki, niż uczenia się per se. Akronim KWL oznacza Know-What-Learned, a sama metoda opisuje kolejne kroki ułatwiające jasne określenie celów motywujących oraz ułatwiających samodzielną pracę.

Tak więc według założeń metody KWL, przed przystąpieniem do pracy należy przygotować sobie kartkę papieru i podzielić ją na trzy części (ewentualnie skorzystać z szablonu) – trzy kolumny, które należy wypełnić następującą treścią…

KNOW / CO JUŻ WIEM?

Pierwszym krokiem jest zadanie sobie pytania jak powyżej oraz wpisanie odpowiedzi w pierwszej z kolumn. Rubrykę tę zwykle wypełnia się szybko i przyjemnie. Chwila zastanowienia, połączona z przeglądaniem notatek, pozwala łatwo zorientować się, które partie materiału są dla nas jasne i nie sprawiają trudności. Nie należy się śpieszyć, szczególnie, że szybko pojawia się tendencja do oznaczania jako znane także i tych rzeczy, które niekoniecznie takie są. Należy uczciwie spisać tu pokrótce te zagadnienia, które się bardzo dobrze pamięta, rozumie i które naprawdę nie sprawiają trudności. Profesjonaliści nazywają ten pierwszy krok, aktywowaniem posiadanej wiedzy. Dobrze jest tylko uważać aby nie przesadzić, tzn. jeśli tylko pojawią się wątpliwości, co do stopnia zrozumienia materiału, lepiej umieścić daną pozycję w kolumnie obok…

WHAT / CZEGO JESZCZE NIE WIEM?

Wszystko co nie znalazło się w kolumnie pierwszej, powinno znaleźć się tutaj. Każde zagadnienie, co do którego nie jest się pewnym, że zostało opanowane w stopniu wystarczającym. Nie warto oszukiwać, bo jaki sens ma oszukiwanie samego siebie. Należy wpisać tu listę wszystkich zagadnień, których nie potrafi się wyjaśnić, przytoczyć z pamięci lub których pochodzenie nie jest zrozumiałe (np. wyprowadzenie wzoru lub obliczenie, którego nie potrafisz powtórzyć bo nie wiesz jak zostało zrobione, itp.). Kolumna „Czego nie wiem?” wyznacza de facto cel nauki. Jest to szczegółowa lista problemów i zagadnień, które należy jeszcze raz powtórzyć lub których po prostu trzeba się nauczyć.

LEARNED / CZEGO SIĘ DOWIEDZIAŁEM?

Pozostała nam trzecia, jeszcze nie zapisana rubryka. Jej wypełnienie następuje po zakończeniu nauki i służy ona do szybkiego przeglądu rezultatów. Po wypełnieniu dwóch pierwszych kolumn, kartę należy odłożyć na bok i zająć się studiowaniem, przy czym należy szczególnie skoncentrować się na zagadnieniach, które zostały wspisane w rubryce „do nauczenia”. Dopiero później, po skończonej pracy, należy wrócić do karty z kolumnami i dokonać przeglądu zdobytej wiedzy, wpisując w trzeciej kolumnie „czego się nauczyło”. Należy zanotować, które partie materiału z kolumny drugiej udało się zrozumieć/zapamiętać oraz w jakim stopniu.

Metoda KWL sprawdza się w większości przypadków. Bywa jednak, że przedmiot nauki jest bardziej skomplikowany i wymaga np. korzystania z kilku różnych źródeł. Co więcej, na początku może nie być tak naprawdę wiadomo, w jakich źródłach poszukiwane informacje można odnaleźć. Wtedy zamiast metody KWL może przydać się jej lekko zmodyfikowana wersja – KWHL. Do trzech opisanych powyżej kolumn dochodzi czwarta, którą umieszcza się pomiędzy CZEGO NIE WIEM? a CZEGO SIĘ DOWIEDZIAŁEM?…

HOW / JAK TO ZNALEŹĆ?

Zadaniem tej rubryki jest zgromadzenie informacji o źródłach potrzebnej wiedzy. Tutaj wpisuje się informacje o książkach, publikacjach naukowych, stronach internetowych, do których konieczne będzie odwoływanie się podczas nauki. Opis powinien być dość szczegółowy. Przykładowo w podręczniku takim i takim, znajduje się przykładowe rozwiązane zadanie, które pozwoli zrozumieć i nauczyć się rozwiązywać podobne problemy. Wypełnienie tej kolumny ma jeden cel – jeszcze przed rozpoczęciem właściwej nauki zmusza do zgromadzenia wszystkich niezbędnych materiałów. W ten sposób to co potrzebne znajdzie się w zasięgu ręki i nie trzeba będzie się rozpraszać, aby np. znaleźć jakąś stronę internetową lub iść do biblioteki po książkę.

Reasumując, KWL (KWHL) to elegancki przepis na usystematyzowane przygotowanie się do samodzielnej nauki, poprzez precyzyjne określenie jej celu oraz zakresu materiału, a także (w przypadku KWHL) przygotowanie niezbędnych źródeł. Szczegółowo zarysowany cel, nie tylko ułatwia, ale też bardzo przyśpiesza uczenie się, przez co zwykle prowadzi do lepszych wyników.

Opisana powyżej metoda, świetnie uzupełnia się z innymi o których pisałem wcześniej, a więc np. z SQ4R (metodyczna praca z książką) lub planowaniem powtórek (wg Prof. Ebbinghausa).

Więcej o metodach efektywnej nauki udostępniam tutaj…

Kilka źródeł dotyczących metody KWL (w języku angielskim):
Encouraging Inquiry-based Research
KWHL Form (PDF)
Using KWL to Introduce Inquiry
What is K-W-L?

Artykuły o podobnej tematyce:

• Metoda 15×4, czyli jak skoncentrować się na nauce
• Metody efektywnej nauki własnej
• Holistyczne metody nauki – część 2
• Holistyczne metody nauki – część 1
• Holistyczne metody nauki – część 3
• Google przewiduje rozwój nauki
• Metoda Fridrich, czyli błyskawiczne rozwiązywanie Kostki Rubika