Warto zauważyć, że Nancy Duarte przygotowała swoje wystąpienie tak aby potwierdzić przedstawiane przez siebie tezy. Przy ponownym oglądaniu, gdy już wie się na co należy zwracać uwagę, bardzo wyraźnie rzucają się w oczy momenty w których następuje „wywieranie emocjonalnego wpływu na publiczność”. Kiedy przekaz zwalnia i uspokaja się, a kiedy przyśpiesza i budowuje napięcie… Czasami nawet aż za bardzo, choć z pewnością jest to zabieg celowy. Po obejrzeniu jej wystąpienia warto też rzucić okiem i samodzielnie przeanalizować inną omawianą przez nią prezentację, tę podczas której Steve Jobs zaprezentował światu iPhone’a (Macworld 2007 Keynote).

To co mi się osobiście bardzo spodobało to zawartość i pietyzm wykonania slajdów. Składają się wyłącznie ze zdjęć i starannie przygotowanych infografik, doskonale uzupełniających przekaz. Nie ma na nich ani jednej zbytecznej informacji.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Nikt nie kopnie zdechłego psa
• Michael Sandel o debacie publicznej
• Infografika – sztuka wizualizacji danych
• Zmarł człowiek, który przeżył wybuch dwóch bomb atomowych
• Ojcowska miłość
• Test spostrzegawczości
• O pięknie i prawdzie w nauce

W 2010 roku Prof. Cox przeprowadził wykład dla młodzieży poświęcony Wielkiemu Wybuchowi, naszemu układowi słonecznemu, rozszerzającemu się wszechświatowi oraz temu jak ważna jest nauka we współczesnym świecie, jak ciekawa oraz dlaczego warto wiązać z nią swoją przyszłość. Zachęcam do bliższego zapoznania się z tą kilkudziesięcio-minutową prelekcją udostępnioną w pięciu częściach na kanale YouTube University of Manchester…

Na koniec jeszcze coś czego pewnie się nie spodziewacie. Jak mówiłem, Brian Cox jest jednym z najbardziej rozpoznawanych naukowców w Wielkiej Brytanii, jednak jego popularność wynika nie tylko z osiągnięć naukowych oraz rozmaitych telewizyjnych i radiowych programów. Otóż jeszcze przed rozpoczęciem kariery naukowej… grał w zespole muzycznym (a nawet dwóch). Nie wiem jaki obraz pojawił się teraz przed Waszymi oczami, ale jestem prawie pewien, że tego się nie spodziewacie…

Panie i Panowie… oto zespół Dare z utworem We Don’t Need a Reason (z albumu Blood and Stone z 1991 roku). Na klawiszach późniejszy Profesor University of Manchester…

Artykuły o podobnej tematyce:

• Wyprawa na krawędź poznanego wszechświata
• Żyjesz w takim świecie jakim chcesz go widzieć
• O pięknie i prawdzie w nauce
• Robert F. Curl – noblista we Wrocławiu
• Teoria względności dla kompletnych laików
• Michael Sandel o debacie publicznej
• Zapytać mędrca, czyli 13 wartościowych wywiadów z intelektualistami, myślicielami i ludźmi nauki

Kolejny smaczek dla miłośników sprawnych obliczeń w pamięci. Wszyscy ci, którzy sceptycznie odnoszą się do metody japońskiej (wyuczenia się na pamięć), mogę spróbować z przedstawioną poniżej techniką pozwalającą łatwo obliczać iloczyn liczb dwucyfrowych od 10 do 19 (a więc w zakresie od 10×10 do 19×19). Przy odrobinie wprawy wyniki uzyskuje się bardzo płynnie i z przyzwoitą szybkością. Oto co należy zrobić…

Załóżmy, że mamy do policzenia następujący iloczyn:

  14
x 17
————
 ???

Każdy ma swoją własną metodę na poradzenie sobie z takim problemem. Można pamięciowo (jak japończycy), można też przedstawionym poniżej sposobem, który sprowadza dwucyfrowe mnożenie do dwóch sum oraz mnożenia liczb jednocyfrowych. Zakładając, że dodawanie i elementarną tabliczkę mnożenia ma się we krwi, mnożenie liczb do 19×19 staje się proste i przyjemne.

A więc do dzieła…

1. Do pierwszej liczby dodaj cyfrę jedności z drugiej liczby.

14 + 7 = 21

2. Na końcu dopisz zero.

210

3. Pomnóż przez siebie cyfry jedności.

4 x 7 = 28

4. Zsumuj obie uzyskane powyżej liczby aby uzyskać ostateczny wynik mnożenia.

210 + 28 = 238

Życzę przyjemnych i szybkich obliczeń…

Więcej artykułów poświęconych technikom szybkiego mnożenia zebrałem tutaj, a jeśli macie ochotę połamać sobie trochę głowę, to może zainteresują Was algebrafy?

Artykuły o podobnej tematyce:

• Szybkie mnożenie przez 9
• Mnożenie (jednak nie) po japońsku raz jeszcze – metoda graficzna
• Szybki algorytm mnożenia dużych liczb (także w pamięci)
• Szybkie liczenie, czyli tabliczka mnożenia po japońsku
• Navitimer
• Abakus – licz w pamięci jak matematyczny geniusz
• Algebrafowe łamanie głowy

O tym wszystkim ciekawie opowiada doskonale przygotowana poglądowa prezentacja autorstwa Daniela Keogha i Luka Harrisa. Zachęcam do obejrzenia tego kilkuminutowego filmu video…

Zaintrygowała mnie informacja, że przycisk zamykania drzwi w windzie tak naprawdę spełnia funkcję placebo i nic konkretnego nie robi… bo jeśli chodzi o przyciski oczekiwania na przejściach dla pieszych to fakt, że te na ruchliwych skrzyżowaniach jedynie udają że działają nikogo chyba nie zaskoczył.

O placebo więcej można poczytać w Wikipedii. Znalezione via BoingBoing.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Piękny umysł – Daniel Tammet
• Fisher Files
• The Grand Design
• Co było „ciekawe” w roku 2008
• Trzy zasady dynamiki doktoryzowania się wg Newtona
• Wielkie Twierdzenie Fermata
• Szybkie mnożenie liczb dwucyfrowych do 20×20

Zachód dwóch słońc na Tatooine.

Aż do dziś było to jedynie czyste science-fiction, ponieważ nie istniały dowody na to, że wokół podwójnych gwiazd mogą formować się planety. A tymczasem…

Para słońc znajduje się w układzie określonym jako Kepler 16. Gwiazdy otrzymały oznaczenia Kepler 16A oraz Kepler 16B i są odpowiednio 1.5 oraz 4.5 raza mniejsze od naszego słońca. Dzieli je od siebie około 32 miliony kilometrów, a okrążają się wzajemnie co 41 dni. W tym czasie przydarzają się dwa „zaćmienia”, które z powierzchni planety muszą wyglądać wspaniale. Szczególnie, że gwiazdy są mniejsze od naszego słońca i w ich spektrum przeważają barwy pomarańczowa i czerwona. Nie mówiąc już o zachodach słońc! Planeta o której mowa w artykule – Kepler 16b – ma masę zbliżoną do Saturna, jej orbita jest prawie kołowa oraz potrzebuje 229 dni na okrążenie „słonecznej pary”. Znajduje się w odległości ok. 100 milionów kilometrów od centrum układu (mniej więcej tak jak Wenus od naszego słońca).

Na stronie Science można znaleźć przygotowaną przez naukowców wizualizację. Możecie też rzucić okiem na instruktażowy film poniżej…

Uzupełnienie: Ciekawie i trochę więcej napisał o tym odkryciu Adam Piech na technologie.gazeta.pl.

O Keplerze, o tym jak działa i jakie jest jego zadanie, pisałem już tutaj.

I pomyśleć, że trzy dekady temu (gdy powstawały Gwiezdne Wojny) nie znaliśmy ani jednej planety poza naszym rodzimym układem.

Źródła:

• Doyle L.R. et al., Kepler-16: A Transiting Circumbinary Planet” Science Vol. 333 no. 6049 pp. 1602-1606 DOI: 10.1126/science.1210923.
• NASA Detects Planet Dancing With a Pair of Stars (@New York Times)

Artykuły o podobnej tematyce:

• W poszukiwaniu drugiej Ziemi
• Mozart-Szmozart, czyli o tym, że muzyka klasyczna NIE uczyni cię bardziej inteligentnym
• Czym właściwie jest „interactive fiction”?
• Bliskie spotkanie z Jowiszem
• Dwa nieba
• Pechowiec z pod znaku Wenus
• Juliusz Verne leci do ISS

Trzech mężczyzn odkryło, że nie potrafią cieszyć się życiem, ponieważ dręczą ich głęboko zakorzenione fobie. Cierpią, a ich życie tkwi w miejscu z powodu ciągłych obaw. Pragnąc raz na zawsze uporać się ze swoimi kłopotami, wyruszyli więc razem odwiedzić sędziwego Mistrza, który jak głosiła pogłoska mieszkał wysoko w niedostępnych górach. Jego jaskinia była tak wysoko, że nie rosły tam już ani drzewa, ani krzewy, ani nawet trawy. Tak wysoko, że nie docierały tam żadne zwierzęta, nie dolatywały ptaki, nie pojawiały się nawet najmniejsze insekty…

Kiedy tak po wielu wielu dniach wyczerpującej wspinaczki dotarli na szczyt najwyższej góry do jaskini Mistrza, ten siedział w środku oddając się medytacji. Nie zwlekając długo pierwszy z podróżników powiedział.
- Pomóż mi o mędrcze, bo mój strach mnie przytłacza i nie pozwala mi żyć pełnią życia.
- Czego się obawiasz młody człowieku – zapytał Mistrz.
- Boję się śmierci. Cały czas myślę zastanawiam się tylko nad tym, kiedy przyjdzie po mnie.
- Ooo tak. Śmierć. – pokiwał głową ze zrozumieniem mędrzec. – Pozwól, że uwolnię cię od tego strachu mój przyjacielu. Otóż musisz zrozumieć i zapamiętać, że śmierć nie przyjdzie po ciebie, zanim nie będziesz gotowy na jej przyjęcie. Pamiętaj o tym, a twój strach cię opuści.
Mądre słowa Mistrza zapadły głęboko w umyśle pierwszego z mężczyzn i obawa przed śmiercią przestała go dręczyć.

Mistrz zwrócił się więc do drugiego z przybyszów.
- A czego ty się obawiasz mój przyjacielu? – zapytał.
- Ja ogromnie boję się moich nowych sąsiadów. Są mi obcy. Obchodzą święta inne niż ja. Ubierają się dziwnie. Mają o wiele za dużo dzieci i słuchają muzyki, która brzmi jak hałas. Nie umiem sobie z tym poradzić.
- Ooo, tak. Obcy. – kiwnął głową ze zrozumieniem Mędrzec. – Pozwól, że i ciebie uwolnię od twojego strachu. Wróć do domu i upiecz ciasto dla swoich sąsiadów. Przynieś zabawki ich dzieciom. Razem z nimi posłuchaj muzyki i naucz się sposobu w jaki żyją. A kiedy poznasz lepiej ich lepiej i zrozumiesz jak żyją, twój strach cię opuści.
I tak drugi z mężczyzn dostrzegł mądrość w słowach Mistrza i zrozumiał, że już nigdy nie będzie się bać swoich sąsiadów.

Mistrz zwrócił się więc do ostatniego z mężczyzn, aby i ten wyjawił mu swój powód obaw.
- O czcigodny… ja panicznie boję się pająków. Kiedy próbuję zasnąć, oczyma wyobraźni widzę pająki opuszczające się na niciach z sufitu. Czuję na swoim ciele ich włochate odnóża. Słyszę je pod łóżkiem i na ścianach. Nie mogę zaznać spokoju. Czy możesz odebrać mój strach tak jak pozostałym?
- Oooo, tak… Pająki! – pokiwał ze zrozumieniem Mędrzec. – A jak sądzisz, po jaką cholerę zamieszkałem w jaskini na wysokiej górze.

Historyjka zasłyszana w przemówieniu Toma Hanksa wygłoszonym do absolwentów Yale.

Tych czytelników, którzy wolą zasięgać porady u prawdziwych mędrców żyjących tu i teraz odsyłam do niedawno opublikowanej przeze mnie listy wartościowych wywiadów z Niezbędnika Inteligenta tygodnika Polityka.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Jak się Jerzy Ossoliński na poselstwo do Rzymu szykował…
• Piękny umysł – Susan Polgar
• O języku prac naukowych
• Google przewiduje rozwój nauki
• Gumiś kontra chloran potasowy
• Nietypowe zastosowania promieni X
• Nauka na wesoło

Zachęcam do lektury, jeśli jednak nie macie czasu i musicie zdecydować się tylko na jeden tekst, to niech to będzie rewelacyna rozmowa z Leszkiem Kołakowskim na temat „Co jest w życiu ważne”. Polecam!

Nauki humanistyczne

1. Prof. Leszek Kołakowski – Co jest w życiu ważne (rozmawia Jacek Żakowski)
   Po pierwsze przyjaciele i o pozostałych przykazaniach Leszka Kołakowskiego.
2. Prof. Zygmunt Baumann (rozmawia Jacek Żakowski)
   O kłamstwie i ukrytych sprężynach losu.
3. Prof. Edward Nęcka – Na zdrowy rozum (rozmawia Janek Sowa)
   Co mierzą testy inteligencji i co wynika z IQ.
4. Prof. Tadeusz Gadacz – Nie ma szczęścia bez myślenia (rozmawia Jacek Żakowski)
   O kulturze i myśleniu.
5. dr. hab. Grzegorz Leszczyński – Polonista nie baca (rozmawia Sławomir Mizerski)
   O zasobach słów, magii języka, zgubnych skutkach nieczytania i o tym, po co istnieją poloniści.
6. dr. hab. Robert Piłat – Powab wiedzy o niewiedzy (rozmawia Joanna Podgórska)
   O sensie nauczania filozofii w szkołach oraz o zajęciach współczesnych filozofów.

Nauki ścisłe

1. Prof. Stanisław Woronowicz – Tropiciel zachwycających symetrii (rozmawia Sławomir Mizerski)
   O tym, czym jest piękno w matematyce i dlaczego na poszukiwaniu tego piękna warto strawić całe życie.
2. Prof. Adam Sobiczewski – Stwórcy materii (rozmawia Sławomir Mizerski)
   Z czego zbudowany jest wszechświat oraz o czym marzą fizycy.
3. Prof. Michał Kleiber – My multiinstrumentaliści (rozmawia Sławomir Mizerski)
   O tym, jak próbujemy okiełznać złożoność świata oraz o ciemnej i jasnej stronie ludzkiej nieobliczalności.
4. Prof. Tadeusz Bielicki – Przygody człowieka na ziemi niczyjej (rozmawia Sławomir Mizerski)
   O naturze ludzkiej dobrostanie, bezklasowości biologicznej i ucieczce spod darwinowskiego dyktatu.
5. Prof. Czesław Radziewicz – Fizyk na tropie kota (rozmawia Karol Jałochowski)
   O praktycznych korzyściach wynikających z teorii kwantowej i o strzelaniu z fotonowej dubeltówki.
6. Prof. Tomasz Dietl – O obrotach elektronów (rozmawia Sławomir Mizerski)
   O sile drzemiącej w elektronie, wyczerpywaniu się technologii krzemowej, nanotechnologii i przejściu do informatyki kwantowej.
7. Prof. Jan Nassalski – Żeby materia wydała jęk (rozmawia Karol Jałochowski)
   Dlaczego małe cząstki trzeba badać za pomocą wielkich urządzeń?

Artykuły o podobnej tematyce:

• Kilka dodatkowych powodów do nauki języków obcych
• Wszystko (prawie) co chciałbyś wiedzieć o czytaniu, a nie wiesz jak zapytać…
• Prawdziwa wartość wiedzy
• Google przewiduje rozwój nauki
• O przygotowywaniu się do nauki – metoda Know-What-Learned
• Dłubiąc w IQ, czyli jak się ma inteligencja do bycia mądrym
• Holistyczne metody nauki – część 1

To właśnie wpływem wielojęzyczności na pracę ludzkiego mózgu zajmuje się Prof. Ellen Bialystok z York University w Toronto. Kilka dni temu (30 maja 2011) w New York Times ukazał się wywiad w którym opowiedziała ona o swojej pracy i odkryciach. Oto niektóre interesujące wnioski z jej badań:

Wielojęzyczność rozwija zdolność mózgu do analizy napływających informacji
Do swoich badań Prof. Bialystok zaprosiła pięcio- i sześciolatki reprezentujące jedną z dwóch grup: te wychowywane w środowisku używającego jednego języka (monolingwistyczne) oraz te wychowywane w środowisku dwujęzycznym (bilingwistyczne). Poprzez szereg specjalnie przygotowanych zabaw udało jej się przeanalizować jak wielojęzyczność wpływa na sposób myślenia dzieci. Początkowo nie było widać różnicy – umiejętności językowe obu grup (np. zasób słownictwa itp.) były w zasadzie takie same. Pojawiła się ona dopiero wtedy, kiedy zadanie zawierało element zmuszający do wyboru istotnej informacji oraz odrzucenia mniej ważnej reszty. W tym przypadku poproszono maluchy o stwierdzenie poprawności gramatycznej zdania „Jabłka rosną na nosach.” Okazało się, że dzieci należące do grupy monolingwistycznej, nie potrafiły udzielić odpowiedzi. Mówiły, że jest to „głupiutkie” i na tym się kończyło. Dzieci należące do grupy bilingwistycznej stwierdzały, że jest to „głupiutkie”, dodając „ale gramatycznie poprawne”.

Wg badań Prof. Bialystok dzieje się tak dlatego, że dzieci wielojęzyczne maja bardziej rozwinięty wewnętrzny mechanizm sortujący informacje docierające do mózgu. Jest to rezultat ciągłego przełączania się pomiędzy dwoma różnymi językami. Dzięki temu jest im łatwiej operować dwoma różnymi zagadnieniami jednocześnie (tutaj… treścią zdania i jego poprawnością gramatyczną).

Wielojęzyczność opóźnia objawy choroby Alzheimera
Ta część badań Prof. Białystok doprowadziła do powstania dwóch głównych wniosków. Po pierwsze starzejące się osoby mówiące więcej niż jednym językiem charakteryzują się lepszą sprawnością umysłową, ale także, co było pewnym zaskoczeniem, lepszą sprawnością manualną. Oprócz tego po przeanalizowaniu historii chorób około 400 pacjentów u których zdiagnozowano chorobę Alzheimera, stwierdzono, że w przypadku osób wielojęzycznych, objawy pojawiały się średnio sześć lat później niż u znających tylko jeden język.

Multitasking by Ryan Ritchie

Wielojęzyczność poprawia umiejętność wykonywania wielu rzeczy jednocześnie (multitasking)
W specjalnie przygotowanym teście na symulatorze jazdy samochodem (coś podobnego do opisanego w artykule „Nauka za kółkiem? Chyba jednak nie…”) osoby wielojęzyczne jak i te znające tylko swój własny język, otrzymywały szereg poleceń i pytań, a jednocześnie mierzono jak wpływa to na ich jazdę. W obu przypadkach dało się zaobserwować znaczące obniżenie koncentracji na prowadzeniu pojazdu, jednak osoby dwujęzyczne wypadły generalnie lepiej.

Zadającym pytanie „Wychodzę za mąż/żenię się z obcokrajowcem – jakiego języka mam uczyć swoje dzieci?” Prof. Bialystok odpowiada „Mają w swoim zasięgu potencjalny dar.” Imigranci uczący swoje dzieci własnego języka (chodziło o różne grupy etniczne osiedlające się w USA lub Kanadzie), nie tylko dają im korzenie kulturowe. Wielojęzyczność jest jedynym w swoim rodzaju ćwiczeniem umysłowym i jako takie wzmacnia umysł i poprawia jego pracę. Aby jednak odczuć pozytywne efekty trzeba posługiwać się obydwoma językami regularnie.

Z powyższego wywodu można wyciągnąć jeden zasadniczy, jakże oczywisty wniosek… uczmy się języków!

Na podstawie The Bilingual Advantage @ New York Times.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Zapytać mędrca, czyli 13 wartościowych wywiadów z intelektualistami, myślicielami i ludźmi nauki
• Kilka słów o dziękowaniu
• Holistyczne metody nauki – część 1
• Holistyczne metody nauki – część 2
• Google przewiduje rozwój nauki
• Holistyczne metody nauki – część 3
• Metody efektywnej nauki własnej

Kompleks Very Large Telescope w Chile – wysokość 2635 metrów n.p.m. (by Ars Electronica)

VLT należy do European South Observatory (ESO) – międzynarodowej organizacji powołanej w 1962 roku i finansowanej przez piętnaście krajów europejskich (bez Polski). Statutowym celem ESO jest budowa i utrzymywanie najwyższej klasy obserwatoriów oraz ich udostępnianie astronomom i astrofizykom celem realizacji rozmaitych projektów badawczych. ESO jest już właścicielem kilku kompleksów o niezwykle charakterystycznych nazwach. Mamy więc m.in. Bardzo Duży Teleskop (Very Large Telescope), Przytłaczająco Wielki Teleskop (Overwhelmingly Large Telescope), Europejski Ekstremalnie Duży Teleskop (European Extremely Large Telescope).

Teleskopy VLT wyposażone są w systemy optyki adaptywnej, stąd od czasu do czasu można zobaczyć wystrzeliwujące w niebo lasery.

Zapraszam do obejrzenia tego niesamowitego filmu.

Znalezione via Popular Science.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Łatanie dziury w niebie
• Large Hadron Collider
• Dwa nieba
• Eyjafjallajokull, czyli skąd bierze się ta nieszczęsna chmura nad Europą
• Metoda Fridrich, czyli błyskawiczne rozwiązywanie Kostki Rubika
• Łyżki, noże i widelce, czyli stołowy savoir-vivre
• Zapytać mędrca, czyli 13 wartościowych wywiadów z intelektualistami, myślicielami i ludźmi nauki

Jak on podzielił?

Niektóre sformułowania mogą wydawać się lekko archaiczne, ale nie ma co się przejmować… minęło ponad czterdzieści lat.

Czterech chłopców: Kuba, Bartek, Maciek i Wojtek wracało z miasta na wieś.

- Gdybym tak znalazł sakiewkę z pieniędzmi – powiedział Kuba – to bym się z wami podzielił. Sobie wziąłbym tylko trzecią część znalezionych pieniędzy, a resztę razem z sakiewką oddałbym wam.
Na to powiedział Bartek:
- Gdybym ja znalazł sakiewkę, podzieliłbym znalezione pieniądze między wszystkich nas na równe części.
- Co do mnie – rzekł Maciek – zadowoliłbym się piątą częścią, a resztę oddałbym wam.
- No, to ja wam powiem, że zadowoliłbym się szósta częścią znalezionego – powiedział Wojtek.

Jeszcze jeden znany „rezolutny rowerzysta”.
Ten jednak zawsze twierdził, że nie ma głowy do matematyki…

Tak rozmawiając szli sobie drogą, gdy naraz zobaczyli leżącą w kurzu sakiewkę. Gdy ją podnieśli i obliczyli jej zawartość, okazało się, że sakiewka zawiera 10 monet, wśród których była jedna tylko dwuzłotówka, a reszta monet były to jedno- pięcio- i dziesięciozłotówki. Ponieważ Kuba pierwszy zauważył sakiewkę, Bartek ją podniósł, a Maciek był tuż obok Bartka i też zrobił ruch w kierunku sakiewki, wszyscy zgodnie postanowili, że Kuba otrzyma trzecią część znalezionych pieniędzy, Bartek – czwartą, Maciek – piątą, a Wojtek – szóstą część – tj. każdy otrzyma taką część, jaką otrzymać pragnął. Gdy jednak przystąpili do podziału, w żaden sposób nie mogli go dokonać, bo nie mieli drobnych monet.

Gdy głowili głowy nad podziałem, nadjechał rowerzysta. Chłopcy postanowili zwrócić się do niego z prośba, aby im rozmienił jedną złotówkę, gdyż inaczej nie mogą się podzielić.

- Ja też nie mam drobnych – powiedział rowerzysta, ale mogę podzielić wam pieniądze.
- Jeżeli tego dokonasz, damy ci za to sakiewkę.

Wówczas rowerzysta wyjął ze swojego pugilaresu złotówkę i wrzucił ją do sakiewki. Zrobiwszy to rzekł:

- Kuba, powinieneś dostać trzecią część zawartości sakiewki – masz ją.
- Ty Bartku, chciałeś dostać czwartą część, więc bierz, oto jest czwarta część.
- Ty Maćku, zgodnie z twoim życzeniem otrzymujesz piątą część, a ty Wojtku – szóstą.
- Czy każdy z was dostał swoją część?

- Tak! – odpowiedzieli chłopcy.
- Więc do widzenia, ślicznie wam dziękuję – powiedział rezolutny rowerzysta i szybko się oddalił.

Gdy rowerzysta znikł im z oczu, Kuba zwrócił sie z zapytaniem do swoich towarzyszy.
- Słuchajcie, a za co on nam dziękował?
- Coś tu widać nie w porządku – powiedział Bartek. – Zliczmy ile monet rozdał nam rowerzysta.

- Ja dostałem dwie monety – rzekł Kuba.
- Ja również dwie – rzekli Bartek i Wojtek.
- Ja trzy – powiedział Maciek.
- Razem dostaliśmy dziewięć monet.
- A gdzie jest dziesiąta? Kto dostał dwuzłotówkę?

Okazało się, że nikt jej nie dostał.

- A to wydrwigrosz… – mruczeli chłopcy. – Zabrał naszą dwuzłotówkę i uciekł. Oszukał nas.
- Poczekajcie, poczekajcie – powiedział na to Kuba, który trochę się znał na arytmetyce i zaczął obliczać. Po chwili oświadczył, że rowerzysta nie tylko nie oszukał go, ale dał mu więcej niż mu się należało. Potem zrobił obliczenia dla Bartka, potem dla Maćka i wreszcie dla Wojtka. Okazało sie, że rowerzysta dał każdemu więcej niż się mu należało.

- Ja otrzymałem o 25 groszy więcej – oświadczył Bartek.
- A ja o 20 groszy – powiedział Maciek.
- Ja też prawie o 20 groszy – rzekł Wojtek.
- Cóż to za czartowskie omamienie – zawołali – każdy dostał więcej, niż powinien był dostać, a on nie tylko zabrał swoją złotówkę, lecz i naszą dwuzłotówkę.

Powstają więc pytania. Ile pieniędzy było w sakiewce. Czy chłopcy zostali oszukani? Jakie monety każdy z nich otrzymał?

Miłej zabawy!

Artykuły o podobnej tematyce:

• Jak się Jerzy Ossoliński na poselstwo do Rzymu szykował…
• Test spostrzegawczości
• Pokerowa zagadka
• Algebrafowe łamanie głowy
• To samo o tym samym…
• Blogday 2009
• Młodości! Ty nad poziomy wylatuj…