Z Asafa Powellem masz rację – użyłem „ci z większą wagą” a nie „z mniej korzystym BMI” :) Dzięki za zwrócenie mi uwagi :)

Pozdrawiam Cię radośnie,
Orest

Jeżeli chodzi o telewizję- według mnie, nie jest to duży problem. Ludzie po prostu nie chcą czytać książek, i to jest przyczyną nierozumienia tekstu. Telewizja i radio, stanowi inną jakość prezentując słowo mówione, mogą być uzupełnieniem gazet, czasopism, książek. Jesteśmy wolni, nikt nam niczego nie narzuca, sami możemy decydować, jak będziemy spędzać wolny czas: przy książce, przed telewizorem, lub słuchając ulubionej muzyki.

Myślę, że zbyt często jesteśmy skłonni do tworzenia prostych związków przyczynowo-skutkowych, np. uważa się, że filmy z przemocą i brutalne gry komputerowe mogą mieć negatywny wpływ na zachowanie ludzi (w szczególności dzieci). Jeżeli dojdzie do tragicznego zdarzenia, zaczynamy obwiniać m.in. telewizję, problem jednak może leżeć znacznie głębiej. Przemoc w mediach jest powszechna, a nie każda osoba, która jest jej świadkiem, stanowi zagrożenie dla swojego otoczenia. Podobnie jest z przytoczonym przez Ciebie przykładem- są osoby, które nie stronią od książek, gazet i innych papierowych nośników informacji, pomimo „powszechności telewizji”.

„Asafa Powell ma świetne warunki fizyczne. Czyżbyś mierzył 190 cm, że chcesz przyrównywać do siebie jego wagę?” Masz rację, Asafa ma dobry stosunek wagi do wzrostu. Wcześniej napisałeś po prostu, o sportowcach z bezwzględnie „większą wagą” od swoich rywali.

Pozdrawiam serdecznie.

Asafa Powell ma świetne warunki fizyczne. Czyżbyś mierzył 190 cm, że chcesz przyrównywać do siebie jego wagę? :>
Swoją drogą „chorobliwie otyłe” osoby jeszcze 2-3 stulecia temu nie istniały. Może mieli troszkę nadwagi, ale nie chorobliwej. Ta chorobliwość to efekt naszych „lepszych” czasów, a gmeranie w DNA niczemu nie służy.

To „semantyczne nadużycie” ;) W cytowanym fragmencie odnosiłem się do potencjału, który warto wspierać. Naprawdę wyczytałeś w nim, że mówię tylko o „ograniczeniach dyslekcyjnych”?

Pozdrawiam radośnie,
Orest

„Mogę się mylić, ale może to wynikać z powszechności telewizji, gdzie wszystko nam mówią – nic nie trzeba czytać”. Czasami jednak, musisz coś poczytać z ekranu, szczególnie wtedy, gdy nie znasz obcego języka, film jest bez lektora i dubbingu. A napisy końcowe? Słyszałeś, aby lektor czytał całą obsadę, łącznie ze wszystkimi statystami, ekipą filmową itd. A co ze zwykłą, tradycyjną rozmową, to też jest błąd? Rozmawiając z przyjacielem twarzą w twarz, słyszysz tylko jego głos, również nie musisz czytać. To też jest przyczyną ogólnonarodowego braku zrozumienia czytanego tekstu?

„Wiem jednak, że przywileje się nie sprawdzają, bo czy na Igrzyskach Olimpijskich ci z większą wagą mogą przybiec później i też zdobyć złoty medal?”. Ja również przeczytałem ten artykuł, lecz trochę inaczej zrozumiałem ten tekst (nie, nie oglądam zbyt długo telewizji). Autor miał na myśli osoby chorobliwie otyłe, które mają problemy ze zrzuceniem wagi, Ty napisałeś o sportowcach z „większą wagą”. Niektórzy, np. Asafa Powell ważą więcej niż ja, mimo to, nie potrzebowaliby żadnych przywilejów, w konfrontacji ze mną. Większa masa (mięśniowa) jest im potrzebna, związane jest to z dynamiką, nie nic wspólnego z przykładem, z artykułu o dysleksji.

„Zaniedbanie rozwoju sprawia, że później widzimy w nich ograniczenia. A szkoda, bo mielibyśmy bardzo przyjemne do współżycia społeczeństwo” Aż tak? Uważasz, że rozwiązanie problemu dysleksji, sprawi, że nasze społeczeństwo będzie „bardzo przyjemne”? Tylko tyle? Czyli to jest ten jedyny problem, nie musimy np. walczyć z przestępczością, należy zająć się dyslektykami, ponieważ to oni są przyczyną upadku naszego społeczeństwa?

Pozdrawiam serdecznie.

Przeczytałem Twój post o „Brzydkim słowie na «-dys»”. Nie mam pomysłu co zrobić z uczniami, którzy już są otyli, jak ich oceniać. Wiem jednak, że przywileje się nie sprawdzają, bo czy na Igrzyskach Olimpijskich ci z większą wagą mogą przybiec później i też zdobyć złoty medal? Myślę, że od małego warto w dzieciach widzieć potencjał i go wspierać. Zaniedbanie rozwoju sprawia, że później widzimy w nich ograniczenia. A szkoda, bo mielibyśmy bardzo przyjemne do współżycia społeczeństwo :)

Ja tak bronię swojego stanowiska, bo wychodzę z prostego założenia: „W życiu liczą się rezultaty, a nie wymówki” :)

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Co do stanowiska naukowców i „promowania” dysleksji, to zgadza się, nauka nieco błądzi jeszcze w tym temacie. Mówi się o uwarunkowaniach genetycznych, o opóźnionym dojrzewaniu układu nerwowego… Tych przyczyn i teorii możnaby wymieniać i wymieniać.

Ale generalnie problem dysleksji istnieje i nie są to błędy ortograficzne czy bazgrolenie. To są raczej efekty uboczne, który widzimy i które z nieznanych mi przyczyn frustrują tak wiele osób. Znacznie bardziej dotkliwym problemem jest rozumienie tekstu. Np. jeżeli nauczyciel na lekcji omówi twierdzenie pitagorasa, dyslektyk doskonale je zrozumie i później stosuje. Natomiast, gdy tę samą wiedzę, nawet tymi samymi słowami, które użył nauczyciel przeczyta w podręczniku, nic z tego nie rozumie.
Czyli, taki uczeń nie ma problemu ze zrozumieniem twierdzenia pitagorasa, nie przekracza to jego możliwości intelektualnych, ale ma problem z czytaniem – i tu między innymi mówimy o dysleksji.
Dlatego, żeby, jako społeczeństwo, nie „marnować” zdolnych jednostek, powinniśmy im pomagać i motywować do pracy, a nie uznawać, że dysleksja nie istnieje, czy że osoby nią dotknięte są debilami.

pozdrawiam :)

Co do depresji też mam szalone stanowisko. Po mojemu depresja bierze się z zaśmiecenia sobie umysłu pesymizmem. Może osoby, które mają jakiś wspólny gen są bardziej podatne na zaśmiecanie umysłu i wpadanie w depresję. Tego nie wiem. Z obserwacji i według mojej najlepszej wiedzy wnioskuję, że większość chorób psychicznych nabywamy przez wychowanie, zachowanie, stany myślowe a nie fizyczne uszkodzenia mózgu. Nawet gdy tak nie jest, to wolę tkwić w tym błędzie i w przyszłości czynić cuda sprawiając, że osoby z depresyjnymi obciążeniami genetycznymi będą szalenie zadowolone ze swojego życia :)

Pozdrawiam Cię radośnie,
Orest

Problem polega na tym, że ciężko jest nam uwierzyć w coś, czego nie widać. Jeżeli kwestionujemy istnienie chorób genetycznych, możemy poddać w wątpliwość istnienie genów, których nigdy nie widziałem, mimo to, nie mam wątpliwości, że istnieją. Jeżeli ktoś odziedziczył po swoich przodkach niski wzrost, nie możemy powiedzieć, żeby wziął się do pracy, bo „wymówki są dla słabych”, że ma podrosnąć.

Podobnie z dysleksją, mukowiscydozą, lub innymi przypadłościami genetycznymi. Są one faktem, udowodnionym przez genetyków. Nie możemy patrzeć z góry, na osoby nimi dotknięte, dlatego, że z nami jest wszystko dobrze, i nie może wyobrazić sobie o co im chodzi.

A co z chorobami psychicznymi? Wiele osób nie wierzy w ich istnienie, ponieważ żadne objawy fizyczne nie są widoczne. Dla nich np. depresja to jakaś wymówka: osoba młoda która wygląda normalnie- uczy się lub pracuje, jej to, pozornie, nie może dotyczyć. Problem polega na niewiedzy otoczenia, które kojarzy chorobę psychiczną z kimś, kto nie ma kontaktu z rzeczywistością. Ktoś powie, że to są słabe osoby robiące wymówki, lepiej żeby wzięły się w garść. Ale to tak, jakbyśmy chcieli powiedzieć do osoby z połamanymi nogami: „weź się w garść, i jedź na narty”.

W każdym z tych przypadków jest potrzebna pomoc specjalistów.

Jeżeli chodzi o jazdę na rowerze cyrkowym i pływanie, nie są to umiejętności umożliwiające normalne funkcjonowanie wśród ludzi, w przeciwieństwie do zdolności komunikacyjnych. Jak mogłoby wyglądać życie Alberta Einstaina gdyby nauka mówienia trwała dwa lata dłużej, lub nie nauczył się mówić nigdy?

Pozdrawiam.

Przyjęło się, że jak ktoś ma „dys’a” to to jest jak wyrok. Można pracować, dbać, ale i tak będzie pisał koślawo, z błędami, źle liczył itd. Z drugiej strony działa jak usprawiedliwienie… on ma „dys’a” to może. Mówmy uczestnikom wypadków, że nie będą chodzić… a pewnie niewielu zada sobie trud rehabilitacji.

Czy widzisz już, że nie liczy się papier, łatka, wymówka? Ludzie mający jedną półkulę mózgu ruszają wszystkimi kończynami, a powinny tylko tymi z jednej strony ciała. Jak człowiek chce to może. Wymówki są dla słabych.

Odnośnie przykładu z Eisteinem to brak jakiejś umiejętności czy wolniejszy jej rozwój nie musi być dysfunkcyjny. Umiesz jeździć na rowerze cyrkowym czy po prostu pływać?:> Ja nie i jakoś nie czuję się gorzej. A moja nieumiejętność spamiętania liczb czy konkretów przekłada się na dużą kreatywność… a ją sobie bardzo cenię :)

Pozdrawiam radośnie,
Orest

„Tylko dbajmy o nie przyklejanie łatek “dys’ów” do co drugiego dziecka”

Według mnie, jakiś problem jest. Jeżeli ktoś faktycznie ma dysleksję, powinno się zwrócić uwagę na to (łatka jest konieczna), i pomóc dorównać jego rówieśnikom. Niestety, pozostawia się takie osoby same. Są one uprzywilejowane, zawsze mogą się wymigać, nawet wtedy gdy nie powinny. Dyslektycy muszą pracować nad sobą, podobnie jak robią to osoby po wypadkach, podczas rehabilitacji. Mniej osób czułoby pokusę, stania się osobą dysfunkcyjną.

Czytałem, że Einstein był dyslektykiem- nauczył się mówić później niż inne dzieci. Myślę, że jego rodzicom, ani Albertowi nie zależało na tym, żeby myślano, że jest niedorozwinięty i opóźniony. To, że miał problemy np. z komunikacją, miało wpływ na sposób rozumowania, i późniejsze sukcesy naukowe.

Pozdrawiam.