Z tego typu skrajnych pasji chyba największe jak dotąd wrażenie zrobił na mnie pewien Japończyk „hobbystycznie” zajmujący się wykopywaniem kości dinozaurów. :)

To nie jest dla mnie całkiem abstrakcyjna kwestia, bo mi synowie w ostro zdecydowanym kierunku się rozwijają (nie mam ich przyzwolenia, więc w prywatne szczegóły w publicznym miejscu nie wdam się) i oczywiście nawet gdy tylko o tym mówili, a nie pisali, bo pisać jeszcze nie umieli, nie sprzeciwiałem się gestem czy słowem, bo znam negatywny potencjał takiego działania – mam tylko nadzieję, że ględząc im o wielu innych sprawach zdołam tę ich pasję w jak najciekawszym krajobrazie osadzić…

Z drugiej strony, prawie wszystkie pasje są dużo wartościowsze niż brak pasji. A do szewskiej pasji doprowadzają ludzie, którzy się nudzą.