Zgodzę się z Tobą, że czyjeś pomysły nie mogą być zastosowane kropka w kropkę, ale należy je zmodernizować i dostosować do siebie pod warunkiem, że się wie czego się chce. Jestem zafascynowana ludźmi i czerpię z ich doświadczeń. Pozdrawiam

Pamiętam taką anegdotkę użytą przez Covey’a w „7 nawykach…” o mężczyźnie, który przyszedł do okulisty skarżąc się na kiepski wzrok. Słysząc to lekarz zdjął swoje okulary i podał pacjentowi. Ten przymierzył i stwierdził, że widzi jeszcze gorzej niż przedtem. Na to lekarz zdziwiony ogromnie odparł: „A to dziwne… ja w nich widzę doskonale!”.

Wydaje mi się, że tak jest ze wszystkimi materiałami poświęconymi rozwojowi osobistemu. Nie można tak po prostu posłużyć się rozwiązaniami stosowanymi przez kogoś innego. Trzeba zastanowić się czy będą nam odpowiadać. Spróbować dopasować do własnego trybu życia i uznawanych wartości. Tak na marginesie, to jest to jeden z powodów dla którego lubię czytać Twoje komentarze, bo zawsze przekładasz artykuł na własne potrzeby i doświadczenia, często interpretując tekst w sposób, który by mi nie przyszedł do głowy!

Pozdrawiam serdecznie!

To co mnie osobiście poruszyło w powyższym tekście to właśnie zagadnienie walki z biernością i pasywnym akceptowaniem istniejącego status quo. Godzenie się z tym co życie nam przynosi. Patrząc pod tym kątem, kazanie Kinga to apoteoza działania. Nic się w naszym życiu nie zmieni jeśli „odmówi się” swojej szansie. To kwestia wyboru… czy będę aktywnie dbał o swoje zdrowie czy spędzę bierny wieczór przed TV, czy zjem cukierka czy owoc, itd. Wg założenia, że „twoją wielką szansą” jest długie, zdrowe, pełne sukcesów, szczęśliwe życie… czy można takiej szansie odmówić?

Dodam Orest, że nie tylko Ciebie ten tekst wprawił w zakłopotanie. Bardzo długo zastanawiałem się co pod nim napisać. To tylko świadczy o wielkim darze Kinga w zmuszaniu ludzi do przemyśleń nad swoim postępowaniem. Cecha wielkich ludzi.

Pozdrawiam serdecznie!

…to trzeba przemyśleć.

Orest