Taki swobodny przepływ różnych kwestii to cała esencja rozmowy :)

Odnosząc się do tego co napisałeś – zgadzam się, że to wymaga dojrzałości, doświadczenia (wiemy co nam odpowiada, a co nie) oraz bycia w sytuacji, gdy mamy wybór otoczenia. Dobrą umiejętnością (i ją też warto rozwijać) jest umiejętność współpracy z ludźmi na danych płaszczyznach. Możemy współpracować tylko na płaszczyźnie zawodowej, na płaszczyźnie hobby i zainteresowań lub tylko na płaszczyźnie zabawy. Znam wiele osób, z którymi działam tylko na jednej z płaszczyzn… pozostałe są prywatną sprawą tej osoby. To wymaga nauczenia się oddzielania płaszczyzn… lecz jest możliwe.

Młodość rządzi się tym, że otoczenie jest nam narzucane. W szkole bardzo często z mojego powodu powstawały podgrupy… co prawda współpracowały z innymi podczas zajęć, lecz na przerwach ta grupa spędzała czas po swojemu. To jak ze zbiorami (okręgami) – mogą na siebie nachodzić, dzięki czemu mamy część wspólną i na niej możemy opierać współpracę :) Reszta jest sprawą indywidualną, bądź częścią wspólną z innym zbiorem.

Pozdrawiam,
Orest

Jeśli chodzi o opuszczanie imprez to słyszałem kiedyś takie stwierdzenie, że jedną z najważniejszych umiejętności w życiu to wiedzieć kiedy wyjść. Z imprezy, ale też np. z inwestycji, ze spotkania itp. Sporo w tym prawdy i przytoczone przez Was przykłady to potwierdzają… Wydaje mi się jednak, że taka „umiejętność wychodzenia” przychodzi (a wręcz staje się możliwa) z dopiero wiekiem i zebranym życiowym doświadczeniem. Niebagatelny wpływ ma tu uwiązanie do pewnych środowisk (klasa w szkole, grupa na studiach, znajomi z pracy, itp.). Dopiero niejako „będąc na swoim”, kiedy sami wybieramy swoje otoczenie, możemy świadomie wybierać z kim chcemy mieć do czynienia i na jakich zasadach. Wykluczenie „z paczki” jest przykre i często w zamian za poczucie przynależności do „grupy”, jesteśmy w stanie zaakceptować rzeczy, które niespecjalnie nam odpowiadają (np. duże ilości alkoholu)… co w ostatecznym rozrachunku raczej nie będzie dla nas dobre. Może to być więc spory problem, jeśli taka „grupa” została nam narzucona i musimy w niej na co dzień funkcjonować.

Pozdrawiam serdecznie…

Uzależnienie ma to do siebie, że rządzi człowiekiem. Będąc pewną siebie robisz to co Ty chcesz, a nie to co otoczenie – impreza przestaje spełniać Twoje oczekiwania, grzecznie wstajesz, żegnasz się i dziękujesz za wspólnie spędzony czas. Szkoda marnować swój bezcenny czas na siedzenie tam, gdzie nic dla Ciebie ciekawego się nie dzieje. Przyznam, że zdarza mi się przespać odpowiedni moment i czasem przesiaduję za długo – a gdy Cię zatrzymują „fajna zabawa przecież jest” to możesz odpowiedzieć „cieszę się, że się dobrze bawicie… trzymajcie się”. Wcale nie trzeba tutaj siły przebicia, a wystarczy pewność siebie.

Co do wyciągania wniosków i trzeźwego umysłu… myślę, że na łożu śmierci będzie właściwa ocena, czy moje życie poprowadziłem/am tak jak chciałem/am. Myśląc trzeźwo i wciąż oceniając swoje postępowanie masz większe szanse, aby być zadowoloną z życia osobą… bo działasz na bieżąco.

Pozdrawiam,
Orest

Problem nadużywania alkoholu dotyczy połowy mieszkańców Polski… możesz poszukać znajomych wśród tej drugiej połowy. Zdaję sobie sprawę, że przyznanie się do abstynencji czy „niepicia” jest trudne, bo ci pijący patrzą na nas krzywo… i w sumie argument, że nie piję bo nie, nie piję bo nie smakuje, nie piję bo chcę mieć cały czas trzeźwy umysł nie przemawia. Obrałem strategię, że z takich imprez wychodzę (lub odcinam się) w momencie, gdy atmosferę zaczyna budować już alkohol a nie ludzie. To trudne, lecz nagle się okazuje, że w towarzystwie również są osoby niepijące i one też wychodzą :)

Pozdrawiam,
Orest

Czekam z cierpliwością :)

Wracając jeszcze do rezonansu limbicznego to zauważyłem taką prawidłowość, że jeśli osoby w takie grupie mają zbliżony poziom „tego czegoś” (nastroju, weny twórczej, pewności siebie) to łatwo mogą się wzmacniać. W momencie, gdy część znacząco przewyższa poziom, to robi się blokada dla pozostałych (część jest bardzo pewna siebie, a pozostałej część ta pewność ucieka) – może to się bierze z porównywania siebie do innych (o czym pisałeś).

Pozdrawiam,
Orest

@OREST: Jeśli chodzi o wskazywanie pozytywnych stron uprawiania sportu, to poczekaj na tekst który pojawi się w przyszłym tygodniu. Trafiłem niedawno na coś, co podwójnie mnie urzekło i podziałało na wyobraźnię… zarówno w zakresie rozwoju osobistego, jak i sportu. Fantastyczna propozycja dla ambitnych, lubiących osiągać cele i nie bojących się odrobiny ruchu… ale o tym za kilka dni. :)))

Pozdrawiam serdecznie!

Bo wspólne nieszczęście łączy Polaków ;) A swoją drogą to wiele prawdy w tym jest. Gdy ludzie mają problemy to się integrują, a gdy ktoś ma lepiej niż otoczenie to to otoczenie czuje się zdradzone, porzucone. Mając pewność siebie znajdziesz takie osoby, które będą chętnie z Tobą przebywać i będziecie się wspierać, aby być jeszcze pewniejsi siebie – rezonans limbiczny.

Bartek:

W sporcie te kolejne postępy to sukcesy… to uczucie, że mogę coraz więcej jeśli tylko będę trenował (w wielu obszarach życia). A każdy sukces dodaje pewności siebie. Miło, że i tu przedstawiłeś pozytywne strony uprawiania sportu :)

Pozdrawiam,
Orest