Przeczytałem raz jeszcze powyższy artykuł oraz naszą dyskusję i chyba można powiedzieć, że w kwestiach fundamentalnych jesteśmy zgodni. Ja również uważam, że najważniejsze jest rozumowe pojęcie zagadnienia (o czym pisałem np. tutaj), a już szczególnie w takiej dziedzinie wiedzy jak matematyka. Muszę jednak przyznać Ci rację, że lektura powyższego tekstu może zasugerować coś innego. Tymczasem należy go traktować w kategorii ćwiczenia umysłowego, ciekawostki lub sztuczki, która powinna stanowić uzupełnienie, a nie zastępować logiczne rozumowanie. Myślę, że takie jasne postawienie sprawy należy się czytelnikom. Szczególnie, że od kilku dni nadspodziewanie duża liczba osób trafia tutaj wpisując w wyszukiwarkę słowa “jak się uczyć tabliczki mnożenia”.

Raz jeszcze serdecznie pozdrawiam!

Wszystkiego dobrego!

Może zacznę od tego, że artykuł ten, podobnie jak pozostała zawartość blogu kierowana jest raczej do osób co najmniej w wieku gimnazjalnym, a więc posiadających już ugruntowaną znajomość elementarnej matematyki i chcących trochę pogimnastykować swój umysł. Całkowicie podzielam opinię, że próba wpojenia drugoklasiście szerszego zakresu (20×20), może mu utrudnić a nie ułatwić dostrzeżenie struktur i współzależności o których piszesz w pierwszym ze swoich artykułów. Z tego samego powodu nie przykładałem szczególnej wagi do wyglądu przykładowej tablicy. Zrobiłem ją aby uzmysłowić czytelnikom “jak to coś wygląda” i aby nie musieli sami męczyć się z arkuszem kalkulacyjnym. Nie było moim celem tworzenie narzędzia wspomagającego naukę.

Pozostaje jednak faktem, że już po opanowaniu tabliczki mnożenia zwykle przestajemy zastanawiać się nad istnieniem symetrii, przemienności lub innych zależności (takich jak ta opisana w angielskiej Wikipedii). Po prostu zna się wyniki i to zwykle wystarczy do sprawnego rozwiązywania równań. O tym właśnie myślałem pisząc o poprawie szybkości obliczeń. Ktoś kto poświęci wystarczająco dużo czasu na opanowanie szerszego zakresu powinien zauważyć poprawę sprawności pamięciowych obliczeń rachunkowych.

Swoją drogą po lekturze Twojego komentarza zacząłem się zastanawiać jakimi właściwie metodami uczą oni tej rozszerzonej tabliczki, że przy okazji nie robią dzieciom mętliku w głowach.

Na koniec jako miłośnik kultury japońskiej stanę jeszcze w obronie kanji. :) Wprawdzie moja nauka japońskiego zakończyła się na poziomie elementarnym, ale zdążyłem poznać wystarczającą ilość znaków aby móc stwierdzić, że nauka kanji to nie jest zwyczajne kucie. Część znaków stanowi uproszczone obrazy rzeczywistych obiektów, a całkiem spora ilość jest kompozycją kilku innych, prostszych. Tworzą ze sobą logiczne kompozycje znaczeń pozwalające zrozumieć przekaz nawet bez umiejętności prawidłowej wymowy (dlatego Japończycy potrafią z grubsza zrozumieć chiński tekst) i dlatego nauka znaków jest raczej czynnością rozwijającą umysł, a nie ograniczającą jak typowa pamięciówka.

Pozdrawiam serdecznie!