Masz rację, że wiele badań wskazuje na niezwykle istotny czynnik naturalnych lub kulturowo wygenerowanych predyspozycji do pewnych dziedzin. Świetny genetyczno-regionalny przykład stanowią kenijscy maratończycy, wywodzący się ze pewnego szczególnego regionu, ale nawet oni spędzają całe dnie na bieganiu doskonaląc “swój warsztat”. Twój “plotkarski” przykład jest dla mnie podwójnie wartościowy, bo po pierwsze nie ma związków ze sportem, a tylko takimi “fizycznymi” przykładami jak dotąd dysponowałem. Po drugie jako ktoś komu chodzi po głowie naukowa ścieżka kariery, chętnie korzystam z tego typu historii, żeby się pozytywnie motywować do pracy. :)

Pozdrawiam serdecznie!

Jednym z momentów podniesienia jakości przez mój instytut nastąpił gdy X., z tytułami i sławą, postanowił odejść z Universidade de São Paulo i przyjść do nas. Nie wszystkie motywacje były naukowe, ważne, że on i jego kontakty przyszły tu. Odnosiłem wrażenie, że postępy przychodzą mu łatwo, ale dawało do myślenia, że nawet późnym wieczorem nie warto było dzwonić do niego do domu, a na komórkę, bo do nocy siedział w instytucie.

Kiedyś dostałem jakąś grubą tekę papierzysk, nieuchronne na uniwerku postępowania administracyjne, których nikt nie uniknie w tym kraju. Musiałem wyrazić opinię o sensowności jakiegoś projektu. Zerknąłem na wstęp historyczny i pomyślałem: “no nie, to chyba zmyłka maszynowa, zapewne zaczął pracować nad tym w 1996 a nie w 1986. Sprawdziłem w Sieci. Rzeczywiście, od dwudziestu lat siedzi nad tą tematyką. Czyli jakie by nie były jego naturalne talenty, światowe uznanie jako specjalisty w owej dziedzinie ma związek z długimi latami systematycznych powrotów do tematu…

Z tą pamięcią masz sporo racji. Oglądałem ostatnio film opowiadający o Susan Polgar, pierwszej kobiecie, która zdobyła szachowy tytuł Arcymistrza. Podobno właśnie dzięki niesamowitej pamięci, która co ciekawe nie wynikała z genetycznych predyspozycji, ale wieloletniego treningu. Pozdrawiam!