Pozdrawiam
Krzysiek

Ja wspomniałem o osobach, które w danej dziedzinie mogą być ponadprzeciętne po roku czy dwóch systematycznej nauki. To wciąż pewnie będzie mało, by zostać specjalistą z prawdziwego zdarzenia, lecz będzie wystarczające by przebić o głowę tych specjalistów tylko z nazwy. Stąd gdy mam możliwość to zachęcam ludzi do w miarę systematycznego rozwoju w wybranym przez siebie obszarze :)

Pozdrawiam serdecznie,
Orest

Dla samych liczb warto zajrzeć do prac stricte naukowych. W jednym z numerów Świata Nauki (polska edycja Scientific American) – (181) z września 2006r, był artykuł “Umysł Mistrza” autorstwa Philipa E. Rossa, w którym pokazuje on czarno na białym rezultaty badań w powyższym temacie (pisze też m.in. regule dziesięciolecia). Interesująca lektura, polecam szczególnie szachistom :)

W ogóle to bardzo cieszę się, że spodobał Ci się powyższy artykuł. Mam nadzieję, że będziemy mogli wymienić poglądy jeszcze przy niejednym komentarzu. :)

@OREST: Ciekawe to co piszesz, bo ja często miewam wrażenie, że bardzo wiele osób myśli dokładnie odwrotnie. To znaczy, uważa że wcale nie trzeba siedzieć wiele lat w czymś, aby być specjalistą i móc to robić.

Choćby nie wiem ile czytał, to nie zrobisz z takiego człowieka specjalisty w rok. Chyba, że masz na myśli takiego specjalistę jak w starym studenckim dowcipie: “Jak widzę jaki ze mnie inżynier, to się boję pójść do lekarza.” :)

Z obserwacji i własnego doświadczenia. I szkoda, że głośno się o tym nie mówi, bo wciąż zbyt wiele osób ma wyobrażenie, że trzeba latami siedzieć w książkach by zacząć coś znaczyć :)

Pozdrawiam serdecznie,
Orest

A tak wracając do tematu… Jeśli się nie mylę, to Brian Tracy, poszedł nawet dalej niż reguła 10 lat, twierdząc, że każdy z nas spędzając godzinę dziennie, przez 7 lat, na zgłębianiu wiedzy w nowej dla siebie dziedzinie, jest w stanie stać się światowej klasy ekspertem. Nie jestem pewien (szczerze, to nawet wątpię) czy jest to poparte jakimikolwiek badaniami, ale tak mi się przypomniało czytając o regule 10 lat.

Pozdrawiam!

Masz rację, że wiele badań wskazuje na niezwykle istotny czynnik naturalnych lub kulturowo wygenerowanych predyspozycji do pewnych dziedzin. Świetny genetyczno-regionalny przykład stanowią kenijscy maratończycy, wywodzący się ze pewnego szczególnego regionu, ale nawet oni spędzają całe dnie na bieganiu doskonaląc “swój warsztat”. Twój “plotkarski” przykład jest dla mnie podwójnie wartościowy, bo po pierwsze nie ma związków ze sportem, a tylko takimi “fizycznymi” przykładami jak dotąd dysponowałem. Po drugie jako ktoś komu chodzi po głowie naukowa ścieżka kariery, chętnie korzystam z tego typu historii, żeby się pozytywnie motywować do pracy. :)

Pozdrawiam serdecznie!

Jednym z momentów podniesienia jakości przez mój instytut nastąpił gdy X., z tytułami i sławą, postanowił odejść z Universidade de São Paulo i przyjść do nas. Nie wszystkie motywacje były naukowe, ważne, że on i jego kontakty przyszły tu. Odnosiłem wrażenie, że postępy przychodzą mu łatwo, ale dawało do myślenia, że nawet późnym wieczorem nie warto było dzwonić do niego do domu, a na komórkę, bo do nocy siedział w instytucie.

Kiedyś dostałem jakąś grubą tekę papierzysk, nieuchronne na uniwerku postępowania administracyjne, których nikt nie uniknie w tym kraju. Musiałem wyrazić opinię o sensowności jakiegoś projektu. Zerknąłem na wstęp historyczny i pomyślałem: “no nie, to chyba zmyłka maszynowa, zapewne zaczął pracować nad tym w 1996 a nie w 1986. Sprawdziłem w Sieci. Rzeczywiście, od dwudziestu lat siedzi nad tą tematyką. Czyli jakie by nie były jego naturalne talenty, światowe uznanie jako specjalisty w owej dziedzinie ma związek z długimi latami systematycznych powrotów do tematu…

Z tą pamięcią masz sporo racji. Oglądałem ostatnio film opowiadający o Susan Polgar, pierwszej kobiecie, która zdobyła szachowy tytuł Arcymistrza. Podobno właśnie dzięki niesamowitej pamięci, która co ciekawe nie wynikała z genetycznych predyspozycji, ale wieloletniego treningu. Pozdrawiam!