Broken Window Ansel McAdams

Nawet taki drobiazg jakim jest wybite okno w opuszczonym budynku, może stać się przyczyną degeneracji całego sąsiedztwa. Cytując Giulianiego: „ktoś kto normalnie czułby opór przed rzuceniem kamieniem w okno nienaruszonego opuszczonego budynku, nie będzie równie wstrzemięźliwy wobec innego, w którym ktoś już wcześniej wybił kilka szyb”. Widząc te wszystkie wybite okna, ów ktoś może wyrządzić większe szkody (nie poprzestając na szybach) po prostu czując, że nie ma w pobliżu nikogo, kto mógłby zapobiec bezprawiu.

Diabeł tkwi w szczegółach

Istotą tej koncepcji jest koncentracja na detalach. Na pierwszych sygnałach degrengolady, które zignorowane mogą doprowadzić do poważniejszych konsekwencji. Giuliani zastosował tę metodę do walki z przestępczością w Nowym Jorku i całkowicie zmienił oblicze “Wielkiego Jabłka” (po szczegóły zapraszam do jego książki). Ty możesz spróbować zastosować ją w swoim własnym życiu, a rezultaty mogą przejść Twoje najśmielsze oczekiwania.

„Drobiazgi” zwykle są właśnie tym – drobiazgami. Sprawami o (pozornie) tak małym znaczeniu, że wielu osobom trudno odnaleźć w sobie motywację aby się nimi od razu zająć. Tymczasem prawie zawsze konsekwencją zaniedbania spraw mało istotnych, są będące rezultatem kumulacji, późniejsze poważne kryzysy i załamania. Ignorowanie drobnych zmian na gorsze, to przekonywanie podświadomości, że w sumie nic złego się nie dzieje, że nowy stan jest tym właściwym i wszystko jest w porządku. Świadoma część Twojego umysłu skoncentruje się na innych, zwykle pilniejszych i ważniejszych bieżących sprawach. Kiedy nadejdzie moment kryzysu, kiedy wszystko się zawali, zadasz sobie pytanie… „dlaczego nie zauważyłem tego wcześniej?”. Prawda jest taka, że miałeś szansę, ale w mniej lub bardziej świadomy sposób podjąłeś decyzję o zignorowaniu docierających do Ciebie sygnałów. Nie przeszkadzało Ci jedno “wybite okno”, więc musisz uporać się z konsekwencją w postaci “zrujnowanego budynku”. Rozwiązanie jest tylko jedno…

Dokonywać reperacji na bieżąco

Czy tego chcesz czy nie, spoczywa na Tobie odpowiedzialność za swoje życie i wcześniej czy później poniesiesz konsekwencje swoich działań lub ich braku. Można powiedzieć, że za każdym razem wybierając pasywność wobec narastających problemów, wybijasz sobie okno. Może więc warto się na chwilę zatrzymać i zastanowić, czy nie można coś z tym zrobić?

Jak można zastosować tę teorię na co dzień? To zależy. W różnych dziedzinach życia będzie to różnie wyglądać. Poniżej opisałem pokrótce trzy przykładowe pomysły, ale na pewno sam będziesz ich mieć o wiele więcej.

• Organizacja i utrzymywanie porządku
  Doskonałym przykładem jak istotne jest dbanie o detale jest utrzymywanie porządku wokół siebie, czy to w domu, czy w pracy. Często zagonieni, przytłoczeni codziennymi obowiązkami, wracając do domu, jedyne na co mamy ochotę to paść i oddać się błogiemu lenistwu. W praktyce jednak zaniedbując stan swojego mieszkania, mimowolnie godzisz się na jego stopniową, acz nieuniknioną degenerację. Szybkość tych zmian może być różna. Wcześniej czy później nadejdzie jednak dzień, w którym rozejrzysz się uważnie po swoim otoczeniu i nagle uświadomisz sobie (czasem może zrobić to za Ciebie ktoś inny) wszechobecny bałagan i zaniedbanie, np. centymetrowy kurz na półkach, stare butelki, dawno nieaktualne gazety, brudne naczynia, budząca obrzydzenie lepiącą się kuchnię, itp. Wtedy zaczynasz sprzątać… zajmuje to czasem dzień, czasem dwa. Udaje Ci się doprowadzić wszystko do jako takiego wyglądu, ale w Twoim umyśle pozostaje niechęć i przeświadczenie, że utrzymanie porządku jest trudne i pracochłonne.
  Tymczasem nic takiego nie miałoby miejsca, gdybyś od początku zwracał uwagę na szczegóły. Wyobraź sobie jak wyglądałby Twój dom, gdybyś bez zwłoki wytarł plamę z podłogi, natychmiast po sobie pozmywał, systematycznie pozbywał się starych gazet i innych przedawnionych papierów, regularnie przecierał półki z kurzu… Każda z tych rzeczy w praktyce zabierze zaledwie kilka, kilkanaście minut. W konsekwencji zaoszczędzisz cały weekend potencjalnie spędzony na myciu i odkurzaniu. Kilka chwil poświęconych „wymianie okna”, może w konsekwencji oszczędzić Ci wielu godzin „renowacji całego budynku”.
  Fragment ten jest został częściowo zainspirowany artykułem Joanny Boj na temat porządku, do którego lektury szczerze zachęcam.
• Nauka własna
  Teorię wybitej szyby można również zastosować w kontekście nauki własnej, a przede wszystkim w zakresie planowania i regularności nauki. Na pewno nie raz zdarzyło Ci się (z różnych względów, może choroby, a może zwykłego lenistwa) odpuścić sobie jedno czy drugie zadanie domowe, projekt, albo zwykłą wieczorną powtórkę. W rezultacie po jakimś czasie okazało się, że znalazłeś się w tyle za resztą grupy, a braki sprawiają Ci dodatkowe trudności ze zrozumieniem kolejnych partii materiału. Trudności te stają się źródłem Twojej niechęci do przedmiotu oraz do prowadzącego lub wykładowcy, co przekłada się na spadek motywacji i jeszcze gorsze wyniki w nauce. Jednorazowe „odpuszczenie sobie” (wybita szyba) przełożyło się na zrujnowanie całej konstrukcji.
• Zdrowie i kondycja
  W tej dziedzinie życia, zwykle najdotkliwiej odczuwa się znaczenie dbałości o szczegóły. Popatrzyłeś dziś rano w lustro i odkryłeś, że już wcale nie wyglądasz atrakcyjnie, że Twoja waga znacznie odbiega od normy, pojawiła się oponka i nie możesz znaleźć śladu bicepsów? Sądzisz, że ta zmiana nastąpiła wczorajszej nocy? Niestety, to jak wyglądasz jest rezultatem często wieloletniego bagatelizowania sygnałów wysyłanych przez Twój organizm. Miałeś przed oczami niejedną „wybitą szybę”, którą wolałeś zignorować. Pierwsze zadyszki na schodach, przeciążone plecy, bolący kręgosłup, nadciśnienie, itd. Żadna z tych rzeczy nie zachęciła Cię do pracy nad własną kondycją i zdrowiem. Co gorsze, zdrowie to jedna z takich rzeczy, które zaniedbane mogą już nigdy nie powrócić do stanu wyjściowego. Tym bardziej trzeba na nie uważać.

Teoria Wybitej Szyby to swego rodzaju metoda działań prewencyjnych. Działań, które ochronią Cię przed konsekwencjami zaniedbań w różnych dziedzinach Twojego życia poprzez natychmiastowe rozwiązywanie problemów trapiących Cię tu i teraz. Jej stosowanie wymaga dyscypliny, regularności i konsekwencji. Nie należy jednak upadać na duchu, nawet jeśli w którymś momencie Ci się nie uda. Zawsze przecież możesz spróbować ponownie… i jeszcze raz i jeszcze raz. Prędzej czy później spostrzeżesz się, że w Twoim życiu zagościł ład i porządek, łatwiej radzisz sobie z problemami, i przydarza Ci się dużo mniej kryzysów. A wszystko przez zwrócenie uwagi na pozornie mało ważne szczegóły…

Masz jakiś pomysł na zastosowanie powyższej teorii do swoich celów? A może się z nią nie zgadzasz? Zachęcam do podzielenia się opinią i własnymi doświadczeniami w komentarzach…

Eksperyment

Opublikowany w Archives of Internal Medicine artykuł autorstwa dr Elizy F. Chakravarty, immunologa i reumatologa z Katedry Medycyny Uniwesytetu Stanford, opisuje rezultaty trwających dwadzieścia jeden lat badań (od 1984 roku!) którym poddano dwie grupy ludzi: systematycznych biegaczy (538 osób) oraz osoby, które nigdy nie biegały (423 osoby). W chwili rozpoczęcia eksperymentu wszystkie miały co najmniej 50 lat. W przeważającej większości byli to pracownicy uniwersytetu.

Young Man  cmaccubbin

Wszyscy uczestnicy w latach 1985-2005 wypełniali doroczne ankiety na temat swojego stanu zdrowia, kondycji i możliwości fizycznych, w tym takich parametrów jak np. indeks BMI. Chyba nie będzie dla nikogo zaskoczeniem stwierdzenie, że wszystkie osoby należące do grupy ćwiczącej raportowały zdecydowanie lepsze wyniki.

Poprzez lata badań okazało się, że grupa regularnie uprawiająca sport (często nie poprzestając na bieganiu, także jazdę na rowerze, aerobik oraz pływanie) miała:

• lepszą kondycję
• wydajniejszą pracę serca
• zwiększoną masę kości
• mniej stanów zapalnych
• mniej upośledzeń ruchowych
• lepsze reakcje na leki i szczepionki
• sprawniejszą pracę mózgu, zdolność uczenia się oraz pamięć

Z całej objętej badaniami grupy, przed zakończeniem eksperymentu zmarło (z przyczyn naturalnych) tylko 15% biegaczy, w porównaniu do 34% osób z grupy nie uprawiającej sportu.

Co ważniejsze, a co zarazem najbardziej zaskoczyło naukowców, to fakt, że kondycja i zdrowie osób regularnie ćwiczących utrzymywały się także po tym, jak ze względu na wiek zaprzestały one regularnego biegania na rzecz spacerów. Nie będzie więc chyba zbyt pochopnym stwierdzenie, że zdrowie na starość trzeba sobie wcześniej “wybiegać” tudzież “wytrenować”.

Na podstawie Runners’ High: Joggers Live Longer (@Time Magazine).

Do dzieła…

Najważniejsze to odpowiednio wcześnie uświadomić sobie, że oprócz pracy na każdy zarobiony i zaoszczędzony grosz, równolegle należy w świadomy sposób troszczyć się o własne zdrowie. Jakiż będzie pożytek ze zgromadzonych pieniędzy, kiedy zabraknie sił na wyjście z domu?

Nie ma na co czekać, ani szukać wymówek… bez względu na wiek i posiadaną kondycję fizyczną na pewno nie jest dla Ciebie za późno, aby w ten czy inny sposób zacząć się ruszać. Od pewnego czasu dużo piszę o bieganiu, ale to dlatego, że sam na poważnie zainteresowałem się tą formą treningu. Jeśli z różnych względów nie odpowiada Ci taki sposób kultywowania kultury fizycznej, jest wiele innych ciekawych sportów, w których możesz spróbować swoich sił. Dobrym pomysłem jest jazda na rowerze i pływanie, ale prawdziwym hitem ostatnich lat jest nordic walking. Zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że ostatnio częściej niż biegaczy widuję chodziarzy z charakterystycznymi kijkami.

Post scriptum…

Przy okazji chciałbym Ci polecić lekturę “Parusińskiego BIEGANIE dla zdrowia, sportu oraz rekreacji”. Historia Polaka, który zaczął biegać w wieku 57 lat (namówił go sąsiad), a udało mu się przebiec sto maratonów i kilka supermaratonów (100km przez około 10 godzin)! Ten artykuł bardzo działa na wyobraźnię.
Warto także rzucić okiem na oficjalną stronę Mariana Parusińskiego.

1. Nie szanuj swojego rozmówcy, jest głupi z założenia, więc nie powie Ci niczego mądrego.
2. Nie słuchaj swojego rozmówcy, możesz usłyszeć argument, który swą trafnością zachwieje Twoim przekonaniem o głupocie drugiej strony.
3. Jeśli, nie daj boże, usłyszysz ów argument, krzycz, może go zagłuszysz…
4. Jeśli nie zagłuszysz, rób wszystko, sprowokuj rozmówcę do krzyku – może wywrzeszczy coś głupiego, czego będzie się można czepić.
5. Pamiętaj, musisz zawsze mieć rację. Pojedynczy błąd i rozmówca może dojść do wniosku, że to Ty jesteś głupi…

Brzmi znajomo? Mam nadzieję, że nie… ale jeśli tak, to może już czas spojrzeć na życie nieco pozytywniej i zastanowić się co tak naprawdę Twój rozmówca ma do powiedzenia? A nuż racja jest po jego stronie?

Na podstawie Kłótnia idealna (@szaro/zielono).

Pamiętaj o…

Stojąc w obliczu trzech bardzo ważnych prezentacji pomyślałem, że nie zaszkodzi odświeżyć sobie trochę teorii na temat ich prowadzenia. Kilka faktów, którymi chciałbym także podzielić się z Wami.

Ilpo’s Sojourn

1. Pamiętaj, to Twoje show - i nigdy o tym nie zapomnij. Kiedy stoisz na środku, zarówno czas (masz swoje przysłowiowe pięć minut) jak i przestrzeń (scena, mównica, tablica itp.) należą do Ciebie. Nie bój się z nich korzystać. Nie śpiesz się i od czasu do czasu zrób kilka kroków w lewo lub w prawo. To pokaże, że czujesz się komfortowo i sytuacja w jakiej się znalazłeś jest dla Ciebie czymś zupełnie normalnym.
2. Głowa do góry! - Uporczywe wpatrywanie się we własne stopy, wysyła sygnał braku pewności siebie i sugeruje słuchaczowi, że nie do końca jesteś przekonany w kwestii tematu o którym mówisz. Patrz przed siebie, najlepiej na swojego rozmówcę. Kiedy stoisz przed większym audytorium przebiegaj powoli wzrokiem po słuchaczach. Na dużej sali (np. wykładowej) dobrze jest koncentrować się na jej środkowej części. W ten sposób największa ilość słuchaczy, będzie mieć poczucie, że zwracasz się właśnie do nich. To prowadzi nas do kolejnego punktu…
3. Utrzymuj kontakt wzrokowy - to świadczy o Twoim zainteresowaniu i zaangażowaniu w dyskusję. Brak kontaktu wzrokowego podważa Twoją wiarygodność. W zależności od kontekstu wysyła sygnał całkowitego lekceważenia słuchacza lub braku pewności siebie. Uważaj tylko aby nie przesadzić w drugą stronę. Uporczywe wpatrywanie się w kogoś, zwykle jest odbierane jako sygnał agresji. Nawiązywanie i utrzymywanie kontaktu wzrokowego, jest zwykle pierwszym ćwiczeniem nad przełamywaniem własnej nieśmiałości. Warto poćwiczyć, bo jest to też jeden z najczęściej stosowanych sposobów okazywania płci przeciwnej swojego zainteresowania. Efekty możesz odczuć szybciej niż Ci się wydaje… ale, ale… wracamy do prezentacji.
4. Mów głośno, wyraźnie i pewnie - ton Twojego głosu może zdradzić słuchaczom to czego nie chciałbyś im wyjawić. Jest to szczególnie ważne podczas uczelnianych seminariów oraz wszelkich prezentacji podlegających ocenie. Zastanawiałeś się jak to możliwe, że Twój egzaminator/szef zwykle bezbłędnie odkrywa które partie materiału masz najsłabiej opanowane? To właśnie jest odpowiedź. Otóż większość z nas ma tendencję do nieświadomego ściszania głosu w miejscach, w których nie jesteśmy pewni swojej wiedzy lub prawdziwości prezentowanych informacji. Koniecznie zwróć na to uwagę.
5. Zwolnij trochę - pośpiech nie przyniesie niczego dobrego. Po każdym slajdzie/stronie nie przechodź szybkim ruchem do kolejnego. Złap oddech i daj odsapnąć swoim słuchaczom. Pamiętaj, aby mówić wolno i wyraźnie. Nadmierna szybkość świadczy o Twoim zdenerwowaniu lub nieprzygotowaniu. Pokazuje których fragmentów najchętniej w ogóle byś nie poruszał, a tej informacji chyba wolałbyś nie zdradzać.
6. Unikaj gwałtownych ruchów - zarówno przemieszczania się jak i gestykulacji. Szybkie zmiany wprowadzają atmosferę nerwowości i niepewności. Pokazują Twoje zdenerwowanie i (nieświadomie) agresję skierowaną w kierunku słuchaczy. Wszystkie Twoje ruchy powinny być naturalne, płynne i spokojne niczym sekwencje Tai-Chi Chuan. Gesty powinieneś wyprowadzać “na zewnątrz” kierując je od siebie w stronę słuchaczy. W ten sposób uspokoisz ich i skupisz uwagę na przekazie.
7. Rozluźnij mięśnie ramion i pleców - spięty kark, to jeden z powodów wykonywania krótkich nerwowych ruchów. Postaraj się rozluźnić ramiona. Pomaga w tym szybki masaż karku wykonany przed prezentacją, kilka skłonów lub wymachów rękami.
8. Pamiętaj o rękach - to jedna z najważniejszych zasad efektywnej prezentacji. Skrzyżowane na piersi ręce są sygnałem zamknięcia na rozmówcę, niechęci do przedstawianych argumentów, przyjęciem postawy obronnej. Ręce za plecami to objaw niepewności. Jeśli Twoim celem jest wywarcie wpływu na swojego rozmówcę, musisz pozostać otwarty… zarówno umysłem jak i ciałem i ręce odgrywają tu niebagatelną rolę. Najpopularniejszym sposobem “zajęcia” rąk jest tzw. koszyczek lub piramidka, który polega na zetknięciu ze sobą opuszków palców obu dłoni, przy czym palce nie powinny być ze sobą złączone, ale lekko od siebie odstawać. Od dawna tego typu “chwyt” jest uznawany za oznakę pewności siebie, świadomości własnej wiedzy i władzy. Ten ostatni powód sprawia, że jest on ogromnie popularny (wręcz nadużywany) przez polityków. Skoro jesteśmy przy rękach, to koniecznie…
9. Trzymaj ręce z daleka od twarzy! – prezentując zawsze staraj się unikać zbliżania rąk do twarzy. Po pierwsze dlatego, że w ten sposób możesz zniekształcić wypowiadane słowa (zasłonić usta), a przez to nie będziesz dobrze słyszany i w konsekwencji rozumiany. Po drugie, język ciała przekazuje w ten sposób komunikat niepewności i zdenerwowania, a tego przecież chcesz uniknąć. Jedynym w miarę akceptowalnym gestem związanym z twarzą jest pozycja myśliciela (złapanie podbródka).
10. Przytakuj - kiedy słuchasz wypowiedzi skierowanej do Ciebie (np. pytania lub wtrącenia) od czasu do czasu przytakuj widocznym ruchem głowy. W ten sposób dasz swojemu współrozmówcy sygnał, że uważnie go słuchasz.
11. Odwróć się/pochyl w stronę rozmówcy – kiedy otrzymujesz pytanie z sali zawsze odwróć się do osoby, która je zadaje. Kiedy słuchasz czyjejś wypowiedzi i chcesz okazać zainteresowanie lekko nachyl się do przodu. W ten sposób wyślesz sygnał akceptacji i zainteresowania. Uważaj tylko aby nie przesadzić i nie zbliżyć się zbyt blisko do rozmówcy, co prowadzi do kolejnego punktu…
12. Zachowaj dystans pomiędzy sobą i słuchaczami - każdy z nas posiada obszar, ograniczony mniej więcej zasięgiem rąk, określany strefą osobistą. Obecność osób w naszej “strefie” zwykle jest źródłem dyskomfortu. To dlatego większość ludzi nie czuje się dobrze w tłumie oraz reaguje obroną na próbę zbliżenia się obcej osoby. Z tego względu postaraj się nie zbliżać za bardzo do swoich słuchaczy, a już na pewno unikaj przysiadania się do nich! Zachowaj dystans, który zarówno im jak i Tobie zagwarantuje odpowiedni psychiczny komfort.
13. Uśmiechnij się - chyba żaden inny gest nie pokazuje spokoju i opanowania jak uśmiech. Jeśli Twoja prezentacja będzie pozytywna, spowoduje większy oddźwięk i zainteresuje większą liczbę słuchaczy. Pomyśl o jakiejś anegdocie lub żarcie, ale pamiętaj o dwóch ważnych zasadach: co za dużo to nie zdrowo oraz zawsze śmiej się ostatni ze swoich dowcipów. Złamanie jednej lub drugiej może przyprawić Ci etykietkę klauna, a na tym chyba Ci nie zależy.

Na temat prezentacji i związanej z nią mowy ciała napisano wiele książek, tak więc powyższa lista w żaden sposób nie wyczerpuje tematu. Jest to jednak dobry początek dla wszystkich tych, którzy myślą o poprawie swoich umiejętności. Zastosowanie powyższych porad może znacząco ułatwić Ci wykonanie własnej przebojowej prezentacji nawet jeśli nie czujesz się zbyt pewnie w roli “głównego aktora”. Nie martw się, jeśli pójdzie Ci gorzej niż zakładałeś. Nie obawiaj się, że nie dasz rady. Znany amerykański aktor, Cary Grant, powiedział kiedyś, że tak długo odgrywał rolę szarmanckich gentlemanów, że w końcu sam takim się stał. Tak samo stanie się i z Tobą jeśli uwierzysz w to, że jesteś doskonałym mówcą i będziesz starać się prowadzić swoje prezentacje zgodnie z tym przekonaniem. Efekty pojawią się szybciej niż się tego spodziewasz. Powodzenia!

Krzywa zapominania, czyli badania Prof. Ebbinghausa

Pierwszą historycznie osobą, która zajmowała się badaniami pamięci (werbalnej) był profesor psychologii Hermann von Ebbinghaus (ciekawostka… w latach 1894-1905 był wykładał na Uniwersytecie Wrocławskim wtedy jeszcze Breslau). Przeprowadził on na sobie szereg eksperymentów polegających na uczeniu się szeregu bezsensownych sylab i próbie odtworzenia ich po określonym okresie czasu, np. godzinie, dniu, tygodniu. Rezultatem jego badań jest tzw. krzywa zapominania Ebbinghausa, która pokazuje jak szybko zapamiętany materiał “wyparowuje” z naszej pamięci. Okazuje się, że już po 20 minutach zapomina się prawie 50% (w tym przypadku bezsensownych zbitek liter). Drugiego dnia w pamięci mamy tylko około 40% informacji. Po miesiącu jest się w stanie przypomnieć sobie mniej więcej jedną piątą pierwotnie opanowanego materiału!

Prof. Hermann von Ebbinghaus (1850-1909)

Ebbinghaus był pierwszy i tak naprawdę jego metodom można wiele zarzucić. Wyniki choć przejrzyste, nie do końca przekładają się na rzeczywiste zdolności do zapamiętywania każdego z nas. Ebbinghaus wykorzystywał tylko jedną metodę zapamiętywania i analizował tylko jeden obiekt badań - siebie samego. Nie zmienia to jednak faktu, że późniejsze badania innych naukowców, przeprowadzone w odniesieniu do innych typów pamięci oraz rodzajów zapamiętywanych informacji (niekoniecznie bezsensownych) w mniejszym lub większym stopniu potwierdziły rezultaty Ebbinghausa. Obecnie nikt nie ma wątpliwości, że bez odpowiedniej stymulacji, związanej przede wszystkim z regularnymi odpowiednio przeprowadzonymi powtórkami, nie jest możliwa efektywna nauka. Tymczasem wiele osób (przede wszystkim studentów), z bardzo różnych powodów rezygnuje z regularnego powtarzania materiału, starając się przyswoić sobie wiedzę z całego semestru przez kilka tygodni poprzedzających sesję zaliczeniową.

Powtarzanie i odtwarzanie

Jak już zostało powiedziane, jedynym skutecznym sposobem utrwalenia wiadomości w pamięci długotrwałej jest ich systematyczne powtarzanie (ponowne uczenie się) oraz odtwarzanie (przywoływanie wyuczonego materiału z pamięci i jego stosowanie). Te dwie czynności choć spełniają podobną funkcję różnią się od siebie i w odmienny sposób wpływają na zawartość naszej pamięci.

• Powtarzanie informacji - już po pierwszych eksperymentach przeprowadzonych przez Ebbinghausa było jasne, jak duże znaczenie mają systematyczne powtórki materiału. Ponowne uczenie (douczanie) pozwala uzupełnić pojawiające się luki w informacji. Dlatego jest ogromnie ważne, aby planować regularne sesje powtórkowe, z których pierwsza powinna się odbyć już tego samego dnia, w którym nastąpiło pierwsze przyswojenie materiału. To wartościowa wskazówka dla wszystkich uczniów i studentów… każdego dnia wieczorem powinniście powtórzyć jeszcze raz wszystko co dziś było na lekcjach i wykładach. Już tylko ta jedna, regularnie powtarzana czynność może znacząco poprawić zdolność do nauki i zapamiętywania, a tym samym ułatwić zaliczenie wszelkich sprawdzianów, kartkówek i egzaminów. Oczywiście nie wolno na tym poprzestać. Kolejnym krokiem powinny być powtórki przeprowadzone w kolejnych dniach, np. pierwsza drugiego dnia, następna tydzień później, itp. Dobrze jest trochę poeksperymentować, aby znaleźć optymalne dla siebie odstępy czasu, które zależą od indywidualnych predyspozycji, ale także ilości materiału do opanowania, ilości wolnego czasu itp.
• Odtwarzanie informacji - można wielokrotnie uczyć się tego samego materiału w nadziei jego zapamiętania i zapewne po jakimś czasie tak się stanie, nie spowolni to jednak procesu zapominania. Najnowsze badania dowodzą, że to nie douczanie się, ale właśnie odtwarzanie informacji z pamięci, ich testowanie i wykorzystywanie do rozwiązywania problemów, w największym stopniu stymuluje proces utrwalania w pamięci długotrwałej. Jak donosi Science (vol.319, no. 5865, 15 lutego 2008r) poprzestanie tylko i wyłącznie na biernym powtarzaniu materiału (np. ponownym studiowaniu notatek lub książki) ma niewielki wpływ na ograniczenie zapominania. Poświęcenie pewnej ilości czasu na samodzielne odtworzenie z pamięci danego zagadnienia, przyniesie w tym zakresie lepsze rezultaty. Aby wykorzystać ten fakt na swoją korzyść, nigdy nie poprzestawaj na wielokrotnym czytaniu notatek, ale w pierwszej kolejności staraj się odtwarzać jak największe ich fragmenty z głowy. Swoje sesje powtórkowe powinieneś wzbogacać rozwiązywaniem zadań, testami i sprawdzianami. Wypisuj z pamięci wzory, definicje, daty, tłumaczenia słówek itp., które próbujesz zapamiętać. Własnymi słowami, tak szczegółowo jak tylko potrafisz, streść zawartość rozdziału, który próbujesz opanować. Kiedy skończysz porównaj to co napisałeś z pamięci, z książką lub swoimi notatkami, aby zobaczyć jak dużo udało Ci się bezbłędnie odtworzyć, a następnie uzupełnij luki (doucz się) i zaplanuj następny test.

Chcąc lepiej i efektywniej przyswajać wiedzę istotne jest, aby wszystkie Twoje powtórki stanowiły kombinację obu powyższych metod. Dopiero częsta aktywizacja zarejestrowanych informacji poprzez odtwarzanie ich z pamięci powoduje ich trwałe zapisanie w pamięci długotrwałej. Systematyczne testowanie wiedzy na przemian z powtórnym przyswajaniem zapomnianych partii materiału jest gwarantem sukcesu w nauce dowolnego materiału.

Kończąc dodam, że prowadząc w ubiegłym roku pewien wykład wprowadziłem na początku każdych zajęć test z materiału z ubiegłego tygodnia. Pierwsze reakcje ze strony studentów nie były zbyt przychylne, ale myślę, że po wszystkim byli jednak zadowoleni. Przez pół semestru co tydzień grupa musiała odpowiadać na pięć pytań, zbierając punkty (nie oceny), które mogły im pomóc na egzaminie końcowym. Dość powiedzieć, że wszystkie osoby regularnie uczestniczące w zajęciach i zaliczające wszystkie testy, bez problemu napisały końcowy egzamin na ocenę bardzo dobrą (poza jednym przypadkiem nikt nie skorzystał z “zarobionych” punktów bonusowych, bo nie było takiej potrzeby). Pytanie czy to była taka dobra grupa (po części na pewno), czy może właśnie dał się zauważyć wpływ regularnego testowania zdobywanej wiedzy, zmuszającego do systematycznej pracy i powtórek?

A w jaki sposób Ty lubisz się uczyć i zapamiętywać? Czy zostawiasz wszystko na ostatnią chwilę, czy regularnie robisz powtórki? Co sądzisz o cotygodniowych testach na początku zajęć? Tradycyjnie zachęcam do podzielenia się swoimi doświadczeniami w komentarzach!

Keith Barry jest pochodzącym z Irlandii światowej klasy iluzjonistą. Moją uwagę zwróciła jego specjalizacja - ludzki umysł i sposoby jego oszukiwania siłą sugestii, iluzji szóstego zmysłu itp. Po prawej możecie obejrzeć pokaz zatytułowany “Magia Umysłu” (ang. Brain Magic), który miał miejsce podczas konferencji TED w Monterey, CA w lutym 2004 roku. Usiądźcie wygodnie, bo przed Wami dwadzieścia minut naprawdę doskonałej zabawy.

I jeszcze jedno… w okolicach jedenastej minuty dzięki takiemu a nie innemu ujęciu kamery, można domyślić się “jak on to robi”. Nic więcej nie powiem. Oglądajcie uważnie!

Richard Stebbing

Wyznaczanie sobie “celów na dziś” to nie jest nowy pomysł, ale warto sobie o nim od czasu do czasu przypominać. Jestem przekonany, że w intuicyjny sposób nie raz już z tej metody korzystałeś. Być może znasz ją pod angielską nazwą Most Important Task (MIT) lub naszym swojskim Najważniejszym Zadaniem Dnia (NZD). O co właściwie chodzi?

Wieczorem, przygotowując się do dnia kolejnego, zastanów się przez moment co tak naprawdę planujesz jutro zrobić, a następnie zapisz te zadania w notesie. Nie śpiesz się i postaraj się wypisać wszystkie rzeczy, które przychodzą Ci do głowy. Kiedy skończysz jeszcze raz dokładnie przyjrzyj się swojej liście i wybierz jedną, dwie lub trzy najważniejsze sprawy, załatwienie których spowoduje, że cały jutrzejszy dzień będzie można uznać za zakończony sukcesem. Będą to Twoje Najważniejsze Zadania Dnia.

Rankiem jeszcze raz przejrzyj przygotowaną wcześniej listę… może będzie trzeba coś poprawić lub zmienić. Jak już uznasz, że dalsze korekty nie są potrzebne bez wahania zabierz się za realizację owych najważniejszych zadań.

Celem Najważniejszych Zadań Dnia, nie jest jeszcze bardziej efektywne zarządzanie listą spraw do załatwienia (acz bywają i w tym zakresie pomocne). Chodzi raczej o świadome wybranie kilku celów, których osiągnięcie pozwoli uznać mijający dzień za zwieńczony sukcesem. W rezultacie obniży się poziom Twojego stresu oraz bardzo pozytywnie wpłynie na Twoje dobre samopoczucie i poczucie własnej wartości.

Zwróć uwagę na następujące rzeczy:

1. Nigdy nie decyduj się na więcej niż trzy Najważniejsze Zadania Dnia. Nie chodzi o to, aby pobijać rekordy produktywności. Jeśli wyznaczysz sobie zbyt wiele “najważniejszych” celów, wzrośnie prawdopodobieństwo, że nie uda Ci się ich wszystkich osiągnąć. Zamiast zadowolenia z sukcesu, ogarnie Cię poczucie porażki. Poza tym jeśli jesteś w stanie wskazać więcej NZD, to najprawdopodobniej źle definiujesz pojęcie ich ważności. W takich przypadkach jeszcze raz spokojnie się zastanów.
2. Upewnij się, że wybrane NZD, są naprawdę najważniejsze. Jeśli zajmujesz się dorywczymi zadaniami lub nagłymi sprawami, które w żaden sposób nie przybliżają Cię do realizacji zaplanowanych długoterminowych działań lub celów, to w zasadzie tracisz czas. Nie jesteś produktywny, tylko zapracowany, a para ucieka w gwizdek. Pamiętaj też, że ważne sprawy to nie tylko praca… dobrze od czasu do czasu na pierwszym miejscu umieścić “wyjście do kina z ukochaną”, “posprzątanie balkonu” lub “odwiedziny u rodziców”.
3. Zaczynaj dzień bez zwłoki zabierając się za NZD. Skoro już określiłeś które z zadań są dziś dla Ciebie szczególnie istotne, to raz dwa bierz się do roboty, aby uporać się z nimi tak szybko jak to tylko możliwe (np. zaraz po przyjściu do pracy). Chyba, że można je zrealizować w określonym punkcie czasu, np. wczesnym popołudniem. W każdym razie kiedy już będziesz je miał za sobą, zawładnie Tobą poczucie spełnionego obowiązku i dobrze wykonanej roboty, które nastroi Cię pozytywnie na pozostałą część dnia.
4. Zaczynaj od tego co sprawia Ci najwięcej trudności. Za szczególnie wymagające zadania i problemy najłatwiej zabierać się wtedy, kiedy Twój umysł ma najwyższą sprawność. Optymalne godziny pracy zależą od indywidualnych predyspozycji, ale są spore szanse, że tak jak w przypadku większości ludzi również Twój mózg jest najsprawniejszy rankiem. Dlatego w pierwszej kolejności staraj się realizować te zadania, które pochłaniają najwięcej Twojej energii. Nie zawsze musi być to problem realnej trudności zadania… czasami może chodzić o przełamanie się np. o spotkanie z kimś nielubianym, albo zrobienie czegoś co wręcz napawa Cię obrzydzeniem. Świetną metaforę takich trudnych spraw wymyślił Brian Tracy. Wyobraź sobie, że Twoim zadaniem na dziś jest zjedzenie wielkiej, śliskiej, obrzydliwej ropuchy. Bez względu na to jak długo będziesz się jej przyglądać… nie zrobi się smaczniejsza (źródło: Brian Tracy “Eat That Frog! 21 Great Ways to Stop Procrastinating and Get More Done in Less Time”). Jeśli mimo wszystko nie możesz zacząć powinieneś zrobić coś prostego “na rozruch” - mały sukces doda Ci skrzydeł przed większym wyzwaniem.

Umiejętne planowanie i realizowanie dziennych celów w sposób uwzględniający dalekosiężne plany, zmieni Cię w człowieka sukcesu, który wie czego chce i konsekwentnie do tego zmierza.

Najważniejsze aby wieczorem, siedząc wygodnie w fotelu przed telewizorem lub z książką w ręku, móc powiedzieć sobie z zadowoleniem: “Ależ to był dobry dzień! Udało mi się dziś zrobić to, to i to…”.

Zobacz też:
Geek to Live: Control Your Workday (@Lifehacker)
Purpose Your Day: Most Important Task (@Zenhabits)

Możecie mieć 38 lat, tak jak ja w tej chwili, a któregoś dnia stanie przed wami wielka szansa i zażąda abyście postawili się w imię jakiegoś większego pryncypium, jakiejś wielkiej rzeczy, jakiejś wielkiej sprawy. A wy ze strachu odmówicie.

Odmówicie bo chcecie dłużej żyć. Boicie się że stracicie pracę, albo że zostaniecie skrytykowani lub stracicie na popularności (…). Więc odmawiacie zajęcia stanowiska.

Dr. Martin Luther King, Jr. (1929-1968)

Cóż, może i dożyjecie w ten sposób dziewięćdziesiątki, ale już mając 38 lat jesteście tak samo martwi jak przy tych dziewięćdziesięciu.

Moment w którym przestaniecie oddychać jest tylko spóźnionym obwieszczeniem wcześniejszej śmierci waszego ducha.

Umarliście, kiedy odmówiliście wstawić się za tym co właściwe.

Umarliście, kiedy odmówiliście wstawić się za prawdą.

Umarliście, kiedy odmówiliście wstawić się za sprawiedliwością.”

– Dr. Martin Luther King, Jr.
Z kazania “But, If Not” wygłoszonego w Kościele Baptystów. im. Ebenezera w 5 listopada 1967 roku. (tłumaczenie własne)

Ten nasycony emocjami, inspirujący fragment znalazłem na blogu Tima Ferrisa, ale ze względu na jego popoularność łatwo go odnaleźć w wielu innych miejscach w sieci.

Opowiedzenie się w słusznej sprawie stanowi akt szczególnej odwagi i zwycięstwa nad sobą samym. Także, jeśli nie przede wszystkim, w tych cichych wojnach, które toczą się w umysłach każdego z nas: walce z negatywnymi nawykami, uzależnieniami, błędnymi przekonaniami, itp. Dlatego za każdym razem, kiedy odczujesz brak chęci zrobienia czegoś pozytywnego ze swoim życiem, kiedy powstrzyma Cię wizja trudności jakie za tym idą, pomnij na słowa Pastora Kinga. Niech obawa i wygodnictwo nie przeszkodzą Ci w podejmowaniu trudnych życiowych decyzji. Droga do sukcesu wymaga poświęceń, dlatego przestań się usprawiedliwiać, przestań się tłumaczyć, przestań racjonalizować… nie odmawiaj swojej wielkiej życiowej szansie.

King potrafił zmienić myślenie całego narodu… a czy Ty potrafisz zmienić swoje?

Dowiedz się więcej!

Czy zdajesz sobie sprawę z tego że:

• z przyczyny głodu i ubóstwa codziennie umiera 25.000 ludzi;
• 854 miliony ludzi nie ma wystarczająco jedzenia - to więcej niż ilość mieszkańców Unii Europejskiej, Stanów Zjednoczonych i Kanady;
• w samych krajach rozwijających się 820 milionów ludzi chodzi głodnych - co czwarty żyje w środkowej Afryce;
• w latach dziewięćdziesiątych, globalny poziom ubóstwa zmniejszył się o 20 procent. Liczba głodujących wzrosła o 18 milionów;
• 524 miliony głodujących zamieszkuje kraje południowej Azji;
• Ponad 60% chronicznie głodnych ludzi stanowią kobiety;
• Każdego roku liczba chronicznie głodnych wzrasta średnio o 4 miliony osób rocznie;
• co pięć sekund z głodu umiera dziecko;
• prawie trzy miliardy ludzi żyje za mniej niż 2.5$ dziennie (5-6zł!);
• 80% światowej populacji żyje za mniej niż 10$ dziennie (20-25zł!);
• na początku XXI wieku, wciąż ponad miliard ludzi nie umie czytać ani pisać;
• …

Lista problemów zdaje się ciągnąć w nieskończoność. Sprawdź World Food Programme - Hunger Facts (dane z roku 2006), GlobalIssues.org oraz wiele innych stron internetowych o tej tematyce.

Afryka, Azja… na pierwszy rzut oka tamtejsze problemy wydają się być dla Polaków czymś bardzo odległym. Większość z nas żyje na poziomie, w którym głód raczej nie jest problemem egzystencjalnym, co nie zmienia faktu, że i na naszym własnym podwórku sytuacja wielu ludzi często nie wygląda zbyt różowo. Bieda może mieszkać tuż za rogiem. Wiele osób znajduje się w bardzo trudnym położeniu, próbując związać koniec z końcem i jakoś przeżyć od pierwszego do pierwszego.

Tak jak w każdym innym artykule na tym blogu, tak i tym razem chciałbym zachęcić Cię do działania. Tym razem na rzecz tych, którzy potrzebują pomocy najbardziej. W ten czy inny sposób coś musi zostać zrobione! Chciałbyś spróbować zmienić świat na lepszy?

Ale co ja mogę zrobić?

Pewien żyjący na przełomie siedemnastego i osiemnastego wieku, acz bliżej nieznany mnich zapisał następujące mądre słowa:

“Kiedy byłem jeszcze młodym człowiekiem, chciałem zmienić świat. Odkryłem, że bardzo trudno jest zmienić świat, więc próbowałem zmienić naród. Kiedy przekonałem się, że nie mogę zmienić narodu, skupiłem się na własnym mieście. Nie mogłem zmienić swojego miasta więc już jako człowiek w starszym wieku postanowiłem zmienić swoją rodzinę. Teraz, już jako starzec przekonałem się, że jedyną rzeczą którą mogę zmienić jestem ja sam. Nagle zrozumiałem, że gdybym dawno temu zmienił siebie, mógłbym wywrzeć wpływ na swoją rodzinę. Moja rodzina mogłaby wywrzeć wpływ na nasze miasto. Ich wpływ mógłby zmienić naród, a ja koniec końców zmieniłbym świat.”

Kilka wieków później, tę teorię w jednym zdaniu zawarł Ghandi…

No dobrze, ale co tak naprawdę możesz zrobić? Co to znaczy “zmienić siebie”?Jeśli nie masz pomysłu od czego zacząć, może pomoże Ci poniższa lista:

1. Spróbuj spojrzeć na świat z punktu widzenia drugiego człowieka - To bardzo ważne, aby nigdy nie traktować ludzi ubogich (w ogóle żadnych) z góry. Nie okazuj pogardy człowiekowi, którego sytuacji nie rozumiesz i nie znasz jej przyczyny. Bardzo łatwo jest wpaść w pułapkę stereotypu. We współczesnym społeczeństwie (nie tylko w Polsce) dominuje potrzeba “zamiatania problemu pod dywan”. Nie lubimy oglądać biedy. Bogate osiedla stają się zamkniętymi enklawami, gdzie “pewne osoby” nie mają wstępu. Miasta stają się strefami prosperity, tak odmiennymi od biednych wsi. Z tego względu od czasu do czasu powinieneś uwrażliwić się na problemy innych ludzi. Świadomość, że są tacy którzy właściwie nie mają prawie nic, uczy pokory wobec świata oraz szacunku dla tego co sami posiadamy.
2. Szanuj swój posiłek i nigdy, ale to nigdy nie wyrzucaj dobrego jedzenia! Nasze babcie i dziadkowie wyrzucenie kawałka chleba uznawali za grzech! Jeśli masz za dużo jedzenia, podziel się z kimś. Jeśli masz problemy z wyczyszczeniem talerza, ładuj mniejsze porcje. Ilu z Was po cichu zdarzyło się wyrzucić przyniesione z domu kanapki, tylko po to aby kupić czekoladowy batonik lub hamburger w szkolnym sklepiku, tudzież obiad na firmowej stołówce (przyznaję, że kiedyś mi się zdarzyło… ale już tego nie robię)? W czasach kiedy cały świat stoi na krawędzi kryzysu żywieniowego, takie zachowanie jest wręcz nieetyczne. Dowiedz się też więcej o akcji “Podziel się Posiłkiem”.
3. Nie wyrzucaj niczego, co mogłoby się przydać komuś innemu - dotyczy to przede wszystkim ubrań, mebli, itp. Stare ubrania mogą mieć wiele zastosowań… jeśli nie możesz znaleźć ich sam, przekaż je potrzebującym. W większości miast i miasteczek stoją pojemniki PCK na używaną odzież. Skorzystaj z nich. Po pierwsze zrobisz w szafie miejsce na nową garderobę pozbywając się rzeczy, których od lat nie miałeś na sobie, a które trzymasz przez sentyment. Po drugie, wspomożesz kogoś, komu ta koszula, kurtka czy spodnie są niezbędne. Pamiętaj tylko, że nie chodzi o pozbywanie się znoszonych, zniszczonych szmat, ale o przekazywanie nieużywanych ubrań, które wciąż jeszcze do czegoś się nadają! Pomyśl też o zabawkach… jeśli Twoje dzieci, młodsze rodzeństwo, albo nawet Ty sam wyrosłeś już z niektórych zabawek, a one wciąż jeszcze się w dobrym stanie, oddaj je w dobre ręce. Jest wiele ubogich rodzin, domów dziecka, osiedlowych świetlic lub domów kultury, które mogą z nich zrobić bardzo dobry użytek!
4. Zaangażuj się społecznie i charytatywnie - zostań wolontariuszem i zrób coś dobrego dla drugiego człowieka. W Polsce działa wiele organizacji i fundacji zajmujących się pomocą biednym i potrzebującym. Tego typu organizacjom często, a właściwie zawsze brakuje rąk do pracy… wystarczy że się zainteresujesz. Warto rzucić okiem na wspominany już kiedyś przeze mnie “Blog o Pomaganiu” autorstwa Tomasza Chmiela, na którym opisuje on wiele akcji charytatywnych i społecznych inicjatyw w które można się na wiele sposobów się zaangażować i w ten sposób wesprzeć bliźnich. Bardzo dużo o rozmaitych organizacjach pozarządowych (także charytatywnych) można dowiedzieć się na portalu ngo.pl, łącznie z tym w jaki sposób założyć własną. Dołóż swoją cegiełkę…
   To jak bardzo się zaangażujesz zależy od Ciebie i Twoich możliwości. Jeśli masz w sobie dość odwagi, możesz podobnie jak Konrad Karpieszuk, wyruszyć do Rwandy lub Przemysław Rogalski do Ugandy pomagać miejscowym. Na specjalnej stronie Ministerstwa Spraw Zagranicznych: Polska Pomaga znajdziesz dużo informacji o tym w jaki sposób zaangażować się w podobne akcje. Ach, gdyby tak mieć te kilka lat mniej…
   Jeśli jesteś niepełnoletni lub po prostu nie wydaje Ci się, aby tego typu rzeczy były dla Ciebie odpowiednie, poszukaj czegoś na miejscu! Przecież każdy może zostać wolontariuszem np. Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy!
   Bądź człowiekiem czynu jak Jerzy Owsiak lub Marek Kotański…
5. Wesprzyj finansowo instytucję charytatywną - jest wiele sposobów aby to zrobić. Możesz przekazać 1% swojego podatku (jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś… zrób to koniecznie!). Możesz kupować produkty firm lub organizacji przekazujących część lub cały zysk na cele charytatywne (np. świece Caritasu) lub dokonać bezpośredniego przelewu na konto jakiejś organizacji charytatywnej. Możesz wysłać SMS na rzecz jakiejś akcji. Możesz nawet pożyczyć niewielkie pieniądze bezpośrednio potrzebującym najuboższym w Afryce, Południowej Azji itp. z przeznaczeniem na konkretny cel (własny biznes, inwestycję itp.) - dowiedz się więcej jak to działa na kiva.org!

Nieprzypadkowo datki pieniężne wylądowały na ostatnim miejscu. Pomoc finansowa jest oczywiście niezwykle ważna, ale o wiele ważniejsza jest ludzka wrażliwość. Łatwo zapomnieć, że gdzieś tam jest głód i cierpienie. To właśnie dlatego akcje takie jak Blog Action Day są tak cenne. Jedno jest pewne… jeżeli otworzymy się na drugiego człowieka, jeśli tu i teraz zaangażujemy się z pomoc ubogim i potrzebującym, zmienimy siebie i nasze otoczenie, a w konsekwencji zmienimy świat na taki, w którym ludzie są dla siebie życzliwi i nikt nie chodzi głodny. No może nie cały i nie od razu… ale na pewno odrobinę popchniemy go we właściwym kierunku.

Jeszcze Ci mało? W takim razie koniecznie zapoznaj się z artykułem “88 sposobów na ZROBIENIE czegoś w kwestii ubóstwa już dziś” (@Blog Action Day)!

To tylko kilka koncepcji “zmieniania świata od dołu”, a co Tobie przychodzi do głowy? Myślisz, że to w ogóle ma sens? Może lepiej zdać się na bardziej wpływowe jednostki? Jak zwykle zachęcam Cię do podzielenia się swoją opinią i pomysłami w komentarzach.

O wiele więcej na temat problemu ubóstwa i głodu możesz przeczytać na stronie Learn About Poverty oraz na tysiącach innych blogów, które biorą udział w tegorocznym Blog Action Day!

Do akcji włączyły się także następujące polskie blogi (niekoniecznie polskojęzyczne): Zielona Warszawa, 簡単だ (Kantanda), Leadership in Social Networks by Darek Kłeczek, A State of Mind.

Zainteresowanych otrzymywaniem podobnych materiałów w przyszłości zachęcam do subskrypcji mojego kanału RSS.

tanakawho

Efektywna nauka własna

• Holistyczne metody nauki
  (część 1, część 2, część 3) - Kompleksowe wyjaśnienie na czym polega koncepcja nauki własnej w ujęciu holistycznym, wraz z serią porad jak korzystać z tych metod we własnej pracy.
• Jak się efektywnie uczyć?
  Sposobów nauki jest pewnie tyle ilu uczniów i studentów. Oto sześć uniwersalnych pomysłów dla każdego - kilka prostych rozwiązań, które mogą znacząco ułatwić naukę i zwiększyć ilość zapamiętanego materiału.
• Powtarzaj i odtwarzaj
  Dowiedz się o czym należy pamiętać podczas nauki, aby lepiej pamiętać, mniej zapominać, a przez to łatwiej i szybciej się uczyć…

Koncentracja

• Skoncentruj się…
  Wydaje się wręcz, że młodzi ludzie wypracowali w sobie zdolność do wykonywania wielu rzeczy jednocześnie. Niestety podział uwagi, choć zdaje się przyśpieszać wykonywaną pracę, odbija się negatywnie na jej jakości, na zdolności do analitycznego myślenia, rozwiązywania problemów oraz zapamiętywania. Dowiedz się więcej o podstawowych sposobach koncentracji uwagi.
• “Laserowa” koncentracja
  Rozproszone światło jest całkowicie niegroźne, ale skupiona pod postacią lasera wiązka jest w stanie przeciąć najtwardszy materiał. Umiejętność koncentracji stanowi jeden z warunków osiągnięcia sukcesu w dowolnej dziedzinie. Dowiedz się o czym musisz pamiętać trenując swoją koncentrację.
• Ćwiczenia poprawiające koncentrację
  Zestaw przydatnych ćwiczeń poprawiających zdolność koncentracji oraz skupienia uwagi.
• Gdy zabraknie silnej woli…
  Okazuje się, że siła woli może ulec stopniowemu wyczerpaniu. Walcząc cały dzień z przeciwnościami, możemy wieczorem nie mieć siły, aby oprzeć się pokusie nałogu… np. słodyczom. Dowiedz się więcej o badaniach przeprowadzonych przez amerykańskich naukowców.
• Josh Waitzkin o koncentracji i multitaskingu
  Dowiedz się co ma do powiedzenia o koncentrowaniu się, Josh Waitzkin, mistrz szachowy oraz Tai Chi Chuan, autor książki “The Art of Learning: An Inner Journey to Optimal Performance”.

Czytanie i praca z tekstem

• Czytaj książki!
  Można śmiało powiedzieć, że czytanie książek stanowi podstawę rozwoju intelektu człowieka od momentu ich upowszechnienia po wynalezieniu druku. Niestety liczba aktywnych czytelników, takich którzy sięgają po więcej niż kilka książek rocznie lokuje Polskę na ostatnich pozycjach w rankingu państw UE. Dowiedz się dlaczego i co warto czytać.
• Techniki czytania
  W dzisiejszych czasach znanych i popularnych jest wiele różnych technik czytania. Można czytać normalnie lub szybko, można zapoznawać się wyłącznie ze strukturą tekstu i kluczowymi informacjami lub dokonywać jego skrupulatnej analizy. Mortimer J. Adler w książce “How to Read a Book” sklasyfikował szereg technik czytania. Dowiedz się więcej na temat opracowanej przez Adlera systematyki metod pracy z tekstem.
• System SQ4R
  System SQ4Re lub SQ4R jest to metoda nauki przeznaczona przede wszystkim dla osób pracujących z dużą ilością materiałów pisemnych (książek, publikacji naukowych, raportów), a więc świetnie nadająca się dla studentów, pracowników naukowych oraz tych którzy pragną zdobywać nową wiedzę poprzez intensywną lekturę.
• Jak lepiej pracować z tekstem?
  Aby podnieść efektywność procesu czytania oraz poprawić zapamiętywanie i zrozumienie materiału, trzeba podchodzić do każdej publikacji znajdując się w “odpowiednim stanem umysłowym” - świadomym, ciekawym i otwartym. Dowiedz się na co należy zwracać uwagę pracując z tekstem.
• Pytania sokratesowe
  Uważa się, że dowodem posiadania przez współczesnego człowieka sprawnego umysłu jest umiejętność krytycznego myślenia, a tym samym zdolność do zadawania właściwych pytań (a w drugiej kolejności udzielania właściwych odpowiedzi). U podstaw tej umiejętności leżą tzw. pytania sokratesowe, czyli sześć typów pytań, umożliwiających przeprowadzenie konstruktywnej, krytycznej analizy dowolnego problemu.
• Skimming, czyli szybkie czytanie publikacji
  W czasach zalewającej nas informacyjnej powodzi, pod postacią dostępnych na wyciągnięcie ręki tysięcy stron internetowych, umiejętność sprawnego i efektywnego czytania i zdobywania informacji pozwala na zaoszczędzenie ogromnych ilości czasu. Zasada jest bardzo prosta: wydobądź istotę przekazu - pomiń wszystko co zbędne lub nieistotne.

Jak robić notatki?

• Sztuka robienia notatek
  Nie sposób nie zauważyć, że coraz większa liczba studentów nie robi podczas zajęć notatek. Efektem, wielu nie rozwija w sobie tej przydatnej umiejętności. Dowiedz się dlaczego warto robić dobre notatki oraz w jaki robić to skutecznie.
• Laptop na zajęciach - pomaga czy przeszkadza?
  Coraz częściej słychać opinię, że laptop to najlepszy sposób prowadzenia i organizowania notatek z zajęć. Dowiedz się co o tym sądzą inni i przyłącz się do naszej dyskusji.

Inne

• Nauczanie “for dummies”
  Lista osiemnastu przydatnych wskazówek dla tych, którzy znienacka zostali postawieni w obliczu dydaktycznego obowiązku, po kilku latach stwierdzam zresztą, że całkiem, całkiem przyjemnego.
• Idź spać, a dopiero potem się ucz
  Zdrowy, mocny sen odgrywa istotną rolę w procesie przygotowania mózgu do rejestracji nowych informacji. Krótko mówiąc, niewyspany mózg gorzej się uczy i słabiej zapamiętuje. Dowiedz się dlaczego lepiej jest dobrze wypocząć niż zarywać noce nad książkami.