1. Doktorant odkładający sprawy na potem, będzie odkładał je tak długo, aż nie zostanie przyłożona jakaś zewnętrzna siła.

2. Czas pisania doktoratu, a jest wprost proporcjonalny do stopnia swobody udzielonego przez promotora F, i odwrotnie proporcjonalny do motywacji doktoranta m. Stąd a=F/m, co po przekształceniu prowadzi do F=ma.

3. Na każde konstruktywne działanie podjęte w kierunku ukończenia doktoratu, przypada równie silny, prowadzący dokładnie przeciwnym kierunku czynnik rozpraszający.

Na podstawie rewelacyjnego komiksu Piled, Higher and Deeper (odcinki 221, 222 i 223).

• Jak przetrwać doktorat i nie zwariować…
• Zastanawiaj się trzy godziny dziennie
• Dwie najważniejsze zasady przemyślanego treningu
• O języku prac naukowych
• Gumiś kontra chloran potasowy
• O pięknie i prawdzie w nauce
• Niezwykły efekt placebo