Profesor Carol Dweck ze Stanford University zajmuje się motywacją oraz osiągnięciami dzieci i młodzieży. Zebrała potężną bazę doświadczeń, które dały jej sławę pośród współczesnych behawiorystów.
Profesor Dweck uważa, że jedynym z najistotniejszych ograniczeń możliwości oraz osiągnięć ludzi są ich indywidualne przekonania na temat siebie samych. Według niej, ludzie postrzegają swoje własne zdolności intelektualne na jeden z dwóch sposobów. Jedna grupa wierzy, że inteligencja jest własnością zmienną, czymś co można dzięki indywidualnej pracy i sumiennemu treningowi pielęgnować i rozwijać. Druga grupa natomiast uważa, że potencjał intelektualny jest swego rodzaju skończoną wartością. Zafiksowanym, genetycznie przypisanym potencjałem intelektualnym (ilościowo określonym przez współczynnik IQ) i nie można go w żaden znaczący sposób zwiększyć. Poszukując bardziej obrazowego porównania Dweck podaje przykład dwóch fizycznych „czynników” definiujących ludzkie możliwości: siła i wzrost. Osoby uznające możliwość ciągłego rozwoju zdolności intelektualnych, uznają inteligencję za coś w rodzaju siły mięśni (aby być silniejszym trzeba podnosić ciężary). Dla pozostałych, inteligencja jest niczym wzrost – raz ustalony w okresie dojrzewania, nie może w żaden istotny sposób zostać zwiększony.
Czytaj dalej »